این روزها

.
البته این طور هم می‌شود گفت. واضح است که این یک امر ِمطلق ِنسبی است. یعنی می‌شود و هم نمی‌شود. شدن‌اش یک حالت است و نشدن‌اش حالتی دیگر را دلالت می‌کند. در انتها هم هر کدام نتیجه‌هایی متفارق دارند. فکرش را کنی، از بعضی جهات متفارق نیستند که متقارب می‌شوند. مثل مقاربت، اگر در برابرش مفارقت باشد. این هم طبیعی است. باز به این بسته است که بخواهی نزدیک شوی یا بخواهی دور شوی از آن نتیجه‌ای که شاید به آن برسی و شاید هم نرسی. چون این یک امر ِمطلق ِنسبی است. یعنی امکان دارد برسی و هم نرسی. رسیدن یا نرسیدن به آن هم تحت شرایطی متفاوت و حالت‌هایی خاص اتفاق می‌افتد. من باب قاعده می‌گویم که در نهایت بسته به نگاه‌ات دارد، به روح‌ات و به خواسته‌ات. خیلی چیزها شرط است. اما اول از همه یک سئوال مطرح است:
هی سپینود، حالا چقدر می‌خواهی که برسی؟
.
.