7

.
اول بگویم که من با این یادداشت اخیر آقای قاسمی خلع سلاح شدم. خلاص. حالا ترجیح می‌دهم برخلاف دو اثر دیگرشان، این یکی را پیش خودم نگه‌دارم. بعد بخواهم که اگر کتاب به دست‌ات رسید به دست من هم برسانی من هم خیلی می‌خواهم‌اش.
اما با حرف تو موافق نیستم. شاید در شرایط عادی وبلاگ‌نویسی خطر باشد برای کسی که می‌خواهد داستان بنویسد، اما شرایط ما فرق می‌کند. شرایط ما یک اجبار حکومتی است که شمشیر داموکلسی است بالای سرمان و حالا حالاها سایه‌اش هست. من سی و شش سال دارم. شش سال سرم را با رشته‌ی ساختمانی، پنج سال با سینما گرم کردم و الان چهار پنج سالی می‌شود که نوشتن داستان اولین درد من است. نه نقد ونه تحلیل نه ریویو نه مقاله. فقط داستان. جنسیت من، قومیت من، زبان من، تاریخچه‌ی من این‌ها همه جنون‌های هنگام نوشتن من است. یادم نمی‌رود که این‌جا، همین محیط مجازی بود که این‌ها را آورد جلوی چشم‌ام. رویا را نزدیک به واقعیت کرد. من را به خودم و به اطرافیان‌ام باوراند. و حالا فکر می‌کنم هنوز که هنوز است ظرفیت‌های زیادی در من باقی است. تا کی بنشینم و آرزو کنم که روزی بتوانم از زیر آن سایه بیرون بیایم و حرف‌هایم را بی‌واسطه، بی‌فشار بزنم؟ ظرفیت‌های نهان‌ام را از پسله‌های این سی و شش سال بیرون بکشم؟ اگر نتوانم به شاه‌کار فکر کنم، به نیم راه هم نمی‌رسم. خب چون من هیچ وقت آدم قانعی نبودم. یادم هست یک پروژه‌ی معماری داشتیم که طراحی یک بیمارستان در یک زمین فرضی بود. همه یک مکعب مستطیل کشیدند و پلان و نما و مقاطع مختلف و... ساختمان من سه بال داشت(سه مکعب مستطیل) که وجه‌هایشان به یک استوانه می‌رسید و رویای من آن استوانه بود که در آن آسانسور شیشه‌ای‌ای بود و اتاق‌های انتظار بچه‌ها و تلویزیون و ... بیمارستانی که هیچ کودکی آن‌جا از آمپول نترسد. خیلی زحمت کشیدم. شب‌ها بیدار می‌ماندم، اما شد. روزی که تمام شد یکی از روزهای قشنگ بود. همین کافی بود. امروز پای تلفن از دافعه‌ی خودم برای دوست مشترک‌مان می‌گفتم. من باید این دافعه را تنها با داستان خنثا کنم. همان اثبات. به هر حال فکر می‌کنم نباید فراموش کنیم که این دنیای مجازی چه به ما داد. و نگذاریم چیزی از ما بگیرد. مشکل دوم که من بیش‌تر دچارش هستم، روابط است. من حاضر نیستم تن به چیزهایی بدهم که غرورم را بخراشد. توی دوره‌ای پدرم پاک‌سازی شده بود و بی‌کار بود. مادرم معلم بود و خب نان فرهنگ همیشه بخور و نمیر است. من و علی هم مدرسه‌رو و به هرحال... یادم می‌آید دیالوگی که توی هوای خانه‌مان به در و دیوارها چسبیده بود انگار« کار که سراغ آدم نمی‌آید. آدم‌ها دنبال آدم نمی‌آیند. باید بروی پیش‌شان» و پدرم سرسختی می‌کرد. خیلی‌ها می‌گویند شبیه او هستم. خب این هم خاصیتی است. هوا برم نمی‌دارد. خیلی نخوانده‌ها مانده. خیلی نادانسته دارم. اما آرام آرام جلو می‌روم. ریشه‌ای. از پایه. از اول انتخابم این بوده که «میان‌باره» نباشم. خب تاوان‌اش را هم باید بدهم. می‌گویی توهم... شاید یک داستانی ماجرای آدم متوهمی باشد، اما داستان است. توهم اگر خوب بود که خب با یک قرص هم می‌شد دم‌به‌دم توهم داشت. یک روز خلبان بود یک روز مانکن و یک روز نویسنده. تو از مضرات دنیای مجازی که سرتاسر توهم است می‌گویی و از طرفی از توهم نویسنده‌ی خوب بودن؟ رویا و تخیل را موافقم اما توهم را نه.
(ساعت چهار و نیم صبح است. بروم یک چایی بریزم. هوا سرد است. یک کلاغ هم دارد بیرون قارقار می‌کند. مور مورم می‌شود. و این‌ها همه برای درک و تجسم و ساخت تصویر بود و یک وقفه. یک وقفه که بگذارد فکر کنم. فکر کنم که انگار برای اولین بار دارم مانیفست زندگی خودم را ترسیم می‌کنم. کسی چه می‌داند. شاید فردا می‌میرم. چیست که جاودانه‌گی برایم بیاورد؟ آدم باید بشود که از خودش غیر از بچه‌اش چیزی باقی بگذارد. آفتاب فردای روز مرگ که روی قبر می‌تابد خیلی بی‌رحم است. زندگی‌ای که ادامه دارد هم. از آن تلخ‌تر آدم‌هایی‌ که فراموش می‌کنند روزی کسی بوده)
امشب شب عجیبی بود. یک مهمانی بود. چند نفر بودند. یک نفر شروع کرد به گفتن داستانی از یکی دیگر و دروغ‌ها بود که به هم بافته شد. این رشته‌ها بافته می‌شد. یک طناب ضخیم شد. محکم. گاهی کسی تک مضرابی می‌پراند. هرچه دیروقت‌تر می‌شد، فضا غریب‌تر می‌شد و داستان‌ها پیچیده‌تر... شب عجیبی بود. با این‌حال فکر می‌کنم خیلی آدم‌های امشب را دوست دارم. هرکدام را جوری. جوری که خودشان بودند. خودشان هستند. آخ پونه وقتی می‌گویم من دوست‌شان دارم بغضم می‌گیرد. چرا؟ چرا این عشق اشکم را درمی‌آورد؟ چرا این انرژی نهانم یک روز آزاد نمی‌شود. چرا گفتن این‌چیزها نزد بعضی‌ها مسخره است... بروم...

- جام، یا بستر، یا تنهایی، یا خواب؟
-برویم
.
.