6

یادداشت خالد را خواندی بر «وردی...»؟ من با خیلی حرف‌هایش موافق‌ام. اما نکته در قسمت پایانی یادداشت‌اش بود. چیزی که فکر آدم را خیلی مشغول می‌کند. هم‌نوایی و چاه بابل و ... . فکر می‌کنم سال‌هاست، خیلی سال است، ادبیات داستانی ایران قدرت خلق شاه‌کار(masterpiece) را ندارد. اگر با کمی اغماض(به زعم بعضی‌ها) شازده احتجاب را شاه‌کار بدانیم، بعد از آن کدام اثر قدرت شاه‌کار شدن را داشته؟ من می‌گویم هم‌نوایی و با کمی فاصله چاه بابل. فارغ از سلیقه‌ی شخصی، چه اسامی‌ای می‌شود در لیست شاه‌کارها جای داد؟ سووشون؟ کلیدر؟ توبا و معنای شب؟ سمفونی مردگان؟اهل غرق؟ کارهای محمدرضا کاتب، هیس و وقت تقصیر؟ دل و دلداده‌گی؟ چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم؟...(اگر اسمی یادم رفته تو بگو) هیچ کدام از این‌ها به نظرم به پای هم‌نوایی نمی‌رسند. ممکن است آثار متقدمی مثل ملکوت بهرام صادقی و سلسله کارهای مستقل دهه‌ی پنجاه ، سفر شبِ شعله‌ور و شب‌هول ِ شهدادی و شب یک شب دوی فرسی(همه شب دارند) هم شاه‌کار باشند اما جریانی نساختند.(متاسفانه جامعه‌ی ادبی قدرت درک نداشت تا سلسله‌جنبانی کند این‌ها را).
همه را گفتم که بگویم متاسفانه یا خوش‌بختانه(اولی برای ادبیات و دومی برای رضا قاسمی) ابزار آفرینش دست خود قاسمی است و بس. و حق طبیعی من و توست که شاه‌کار بخواهیم و وردی که بره‌ها می‌خوانند نبود.

خب می‌بینی من هم رفتم میان آن تماشاچیانی که دارند خارج از یک معرکه به آن نگاه می‌کنند و صریح و قاطع نظر می‌دهند و قضاوت می‌کنند. عجیب است. انگار یک پوستینی می‌کشیم روی خود واقعی‌مان و توی پوستین خلق می‌رویم. و هنرمند نباید بنشیند و گوش بدهد به همه‌ی این آواها. مگر هنگام عرق‌ریزی روح‌اش این‌ها کجا بودند؟ موقع فرآیند پرده برداری از عمیق‌ترین زخم‌های درون‌اش تماشاچی‌ای داشته؟ اصلن کسی چه می‌فهمد که پس هر «واژه»، همانی که تو ارج می‌گذاری‌اش، چه تاریخی، چه فاجعه‌ای، چه امکانی نهفته است؟ همین نوشته‌های من و تو...کیست که بداند این‌ها همه گدازه‌های آتشینی هستند که آرام از دهانه‌ی کوه بیرون می‌زنند؟ یا شاید از سر تفنن، میل به جاودانه‌گی یا دیوانه‌گی. خیلی پیچیده است. خیلی. گاهی مستاصل می‌شوم. گاهی دلم می‌خواهد راضی بشوم به خردک شرری و سیگارم را با آن بچزانم و همین‌طور تخمی نظر بدهم و نترسم از یقه‌ام که کسی بگیردش. اما این کار یک وقاحتی می‌خواهد که در خودم سراغ ندارم.
.
.