خانم، آقا یک یادِ خالی شده نمی‌خواهید؟

همه جا، هر جا که می‌روم صدای نی می‌شنوم این روزها. صدای نی‌ای پیوسته و ممتد و تنها نی است. همانی که توی مقبره‌ی مولانا، از صبح تا غروب می‌شنوی. قونیه‌ی ترکیه با قونیه‌ی مولانا فرق می‌کند همان طور که سماع توی یک سالن چند ده‌هزار نفره با سماع توی آن خانه‌ی پلاکِ بیست و پنج فرق می‌کند. نمی دانم چرا ...اما یک چیزهایی دائم فرق می‌کند. و آن قدر فرق هست که وقتی من دوشنبه ساعت یازده و نیم شب، از فرودگاه آن چنانی ِ امام خمینی برسم تهران، اندازه‌ی یک دنیا بغض فروخورده داشته باشم و نتوانم که بترکانم. دو شب است که آمدم. پنج روز شد که نبودم بعد از بیست و پنج سالی که همیشه توی این مرز و محدوده بودم. القصه که آمدم. می‌ترسیدم دروازه‌ی این دشت مجاز را باز کنم. خیلی می‌ترسیدم. انگار غاری، بدانی ته‌اش ماری و ندانی که کجاست و کی می‌خواهد بگزدت. اما عاقبت بود که آمدند همه‌ی آن عادت‌ها و ترس‌ها رفتند. نوشته‌های همه را خواندم. افسوس انتخابات شرکت نکرده را دارم. افسوس نیست شدن ِمراسم بزرگ داشت گلشیری را هم. درد هم. اما این نی...این نی ِلعنتی دائم دارد حکایت می کند. دل‌ام نمی‌خواهد که برگردد به همه‌ی قبل‌ترها. اصلن یادم هم نمی‌آید. قبل از این پنج شش روز چه حالی داشتم؟ می‌دانم تنها که بد بودم. خیلی بد. از همه‌ی آن‌ها تنها ساییدن دندان‌ها روی هم، یادم است و بس. چه قدر خوب است که آدم حافظه‌اش را گم کند. از موقعی که آمدم دارم فکر می‌کنم چرا پرده‌ی خانه تا این جا کشیده شده... فلان کتاب را چرا گذاشته بودم روی آن میز... به چه فکر می‌کردم وقتی قوری چایی را خالی می‌کردم... عروسک صبا، مه‌گل، چرا روی زمین افتاده... لعنتی چرا باید برگردم. همین این‌ها را که می‌نویسم یعنی باید دوباره یک دکمه‌ی فرستادن مطلب را بزنم و باز داخل سیلی بشوم که روان‌ام را آشفته می‌کند تا مرز جنون. باید دوباره تحمل کنم همه‌ی خبرهای ناگوار را. چرا نمی‌شد که بمانم همان گوشه‌ی مقبره‌ی مولانا، همان کنار شیشه‌هایی که توشان نی‌ها بودند و تارها و کمانچه، همان جا که آب جاری شد از لای مژه، همان جا فهمیدم که جنگ ابلهانه‌ای را تا پیش از آن داشتم با خودم. انکار سرسختانه و مسخره‌ای در برابر روح، در مقابل چیزی درون خودم که می‌کشاندم به این صدای نی، به ریختن اشک، به زلال و به هر چه که پیش‌تر می‌گفتم نه!
بد برندارید! نه عارف شدم نه صوفی و نه سالک. راست‌اش نمی‌خواهم درباره‌اش حرف بزنم. می‌خواهم بکر بماند. بگذار دست کم یک چیزی داشته باشم یک گوشه برای خودم که از آن صدای نی بیاید و بس. ممتد کشیده آرام و یک نوا.
فقط این را بگویم که نمی‌خواهم برگردم به همه‌ی آن‌ها. لااقل نه به این زودی‌ها. دنیای پیشین‌ام پر از هیاهو و تلخ و پر از خشم بود. پر از نگرانی از ممیزان و توقف‌ها و سلابه‌ها. دیگر برایم مهم نیست. خردک شرری دارم و عشقی و کتابی و قلمی و یک کودک، یک پاکی، در چند قدمی‌ام و صدای این نی توی گوش‌ام. بگذار یادم خالی بماند.

.
.
.