موی‌اش را آتش می‌زنند!

می‌دانی؟... می‌دانم که نمی‌دانی. خودم هم نه. تنها این که دل‌ام خیلی می‌خواهد یک روزنوشت حسابی بنویسم. دل‌ام خیلی پُر است. گرفته است به گمانم. چشم‌هایم خیلی شماره ضعیف شده‌اند. این نوشتن‌ها نوش‌داروی بعد مرگ سهراب را می‌ماند. شده تا به حال بنشینی توی یک اداره یا یک جای شلوغ یا حتا توی یک مجلس ختم. همه دارند با هم حرف می‌زنند. از یک موضوع یگانه. همه یک چیز را می‌گویند. تنها واژه‌هاست که فرق می‌کند. همه کمابیش افسوس است. گاهی حیرت و همیشه ناامیدی. دیدی یک وقت‌هایی بین این‌ها آدم‌هایی، تازگی‌ها بیش‌تر، پیدا می‌شوند که هی می‌خواهند تلقین کنند که همه چیز خوب است. صحبت از انرژی می‌کنند و این انرژی البته با آن که واحدش ژول بود و مقدارش ثابت بود و به کار تبدیل می‌شد و برعکس، تفاوت داردها. از نیروهای مثبت طبیعت و لاطائلاتی که توی کتاب‌های کیلویی و پرفروشی که نهایت‌شان می‌رسند به مدیر موفق و هم‌سر خوب و آدم پول‌دار، حرف می‌زنند. و تو گیج می‌مانی که به حرف کدام گوش بدهی...بگذریم.
خوب موی‌ات را آتش می‌زنند نیلوفر! دیروزی که برف آمده بود و مدرسه‌ها تعطیل شده بود، یاد تو افتادم و روزی که مدرسه از برف زیاد تعطیل شد و آن برف تا زانو کجا و این چس‌برفی که این سال‌ها می‌آید کجا. یادت باشد؛ تمام راه را از مدرسه، از تجریش تا پارک قیطریه، پیاده آمدیم. تا زانو در برف بودیم. کفش‌های‌مان چی بود؟ یادت باید باشد یک اعتراف را... اعترافی که تا به آن وقت به کسی نکرده بودم. مثل اعتراف به خودارضایی بود که حالا دیگر تابواش شکسته. اعتراف به بازی هایم. بازی‌هایی که از کودکی‌های خیلی قبل توی خلوت می‌کردم. شخصیت‌هایی که توی قالب‌شان می‌رفتم. آن روز حس جالبی داشتم. رازی را به تو گفته بودم که پیوندی، قولی، قراری... یک چیزی را بین ما ساخته بود که بعدها عروسی ناهید و فیلم هامونی که با هم دیدیم عمیق‌ترش کرد. حالا هم هر وقت موی‌ات را آتش می‌زنم هستی از آن سر دنیا، عین سی‌مرغ. یک چیزی بین ما بود و توی آخرین دیدن‌ات هم مطمئن شدم که باقی می ماند، برق نگاهی که از آن برق نگاه‌هایی که توی شعرها می‌گویند، نیست. برقی است که معنایش را تنها تو و من می‌فهمیم. این هم خوب است مثل آن راز، رازی که اولین بار فقط به تو گفتم و حالا همه می‌دانند. می دانی من فکر می کنم انگار هیچ رازی تا ابد راز نمی‌ماند. یک چیزی بگویم برای تو و هرکه این‌جا را می‌خواند؛
تازگی‌ها نیمه وقت جایی می‌روم سرکار... بماند کجا و چه... فقط برای یک مقدار اسکناس است که از قافله‌ی هزینه‌ها عقب نیفتم که نمی‌دانم چرا همیشه عقب‌ام! بگذریم... مسیرم از آن چهارراهِ لعنتی ِ تصادفِ فروغ می‌گذرد. طرف‌های دروس، از چهارراه قنات که سرازیر می‌شوی تا برسی به بلوار شهرزاد و از کنار گالری گلستان می‌گذری و .... گلستان... گلستان.... فروغ... آن صبح زود یا بعدازظهری بود به گمان‌ام و فروغ که کوبیده شد ... با خودم خیال می‌بافم که گلستان توی بستر مرگ بالاخره اعتراف می‌کند که تمام زندگی تا دم آخر عاشق فروغ بوده تا دل من خنک شود. یا بگوید که آن روز صبح با هم دعوای‌شان شد. فروغ با دهان تلخ از عرق شب پیش و آب توی چشم از آغوش بی‌عشق و اخلاق سگ، از خانه‌ی گلستان می‌زند بیرون، شاید برود پیش فریدون. هنوز به چهارراه نرسیده، قسم می‌خورد که دیگر پای‌ش را خانه‌ی گلستان نگذارد و تف هم توی صورت‌ش نکند. به چهارراه که نزدیک می‌شود، همین که با خودش فکر می‌کند امکان ندارد روی حرف‌ش بایستد، چون او هم به هرحال مثل همه‌ی ما آدم است و باید زیر قول‌ش بزند، از خودش بدش می‌آید و پایش را روی گاز فشار می‌دهد و می‌رسد به چهارراه و می‌کوبد، می‌کوباند، کوبانده می‌شود... می بینی! تاریخ ما قربانی می‌خواهد. قربانی. می‌دانی خیلی سخت شده از فروغ حرف زدن. خیلی. باید توی دل‌ت نگه‌اش داری. یا بی‌محلی کنی‌اش. چون همه‌ی رازها برملا شده. چون اندازه‌ی موهای سر فیلم ساخته شده. چون اندازه‌ی آدم‌های این جا پوستر و عکس چاپ شده ازش چون گاهی شعرهایش را کنار طرح‌هایی خودکاری می‌بینی؛ از شمعی که تویش یک چشم دارد و اشکی دارد می‌ریزد و بال پروانه‌ای دارد آن بالا می‌سوزد و همه‌ی این‌ها توی پیش زمینه‌ی یک ساحل‌اند که خورشید دارد توی خط افق‌اش، غروب می‌کند و یک قایق گوشه‌اش است با چند مرغ دریایی... می‌فهمی که نیلوفرک؟! خب این‌ها فاحشه شدن است دیگر. ما هم پیش خودمان فکر می‌کنیم که نگاه‌مان فرق دارد دیگر. حداقل یک ایمان بیاوریم‌ای می‌گوییم وقتی اولین سرمای پاییز را حس کردیم و زن‌هامان هم که همه تنها می‌شوند درآستانه‌ی این فصل ها. سرت را درد نیاورم. غر نمی‌زنم. از جاهای دیگر هم پُرم. این‌ها را که این جا می‌نویسم، فقط برای این است که باشم. باید بود. باید خواند و باید نوشت. از قشر نویسنده منفعل‌تر ندیده‌ام نیلوفر. شاید ازشان زهرچشم گرفته‌اند با کشتن‌های آن سال‌ها یا با بگیر و ببندها. یا همین سانسور کارهاشان. شاید هم کم‌اند. شاید هم همه می‌دانند که هم کم تعدادند و هم بین خودشان آن قدر گیس و گیس‌کشی هست که فرصت این را ندارند که عقل‌شان را روی هم بگذارند. هرچه هست ادبیات و داستان دارد می‌میرد. بی رودربایستی. اما من می‌خواهم خلاف اصول خودم، امسال برای خودم هم که شده، تنور این قافله‌ی لنگ را گرم نگه دارم. با مراسم مهرگان شروع کردم. با احیای داستان‌خوانی با رفقاروزهای پنج‌شنبه. با کلاس‌های نشانه‌شناسی ِدکتر سجودی. با پرسه زدن توی کتاب‌فروشی‌های محلی، که لوازم تحریر بچه‌های محل را تامین می‌کنند و توی گوشه کنارهای مغازه‌شان پشت رمان‌های پرفروش ِعاشقانه و عامیانه، می‌شود کتاب‌هایی را پیدا کرد که حتا مجوز چاپ مجددشان از بین رفته. یا قبرستان کتاب و یا معرفی این جا، که کسی کتاب‌های دل‌خواسته‌ی آدم را تا جایی که بشود فراهم می‌کند. دیگر به همه‌ی خبرهای ادبی توجه می‌کنم. کم‌تر گزینش می‌کنم. حالا هم منتظرم، منتظرم که اول دی مراسم بزرگ‌داشت گلشیری زودتر بیاید. دورهم جمع شدن خوب است. خیلی خوب. حتا اگر همه ته نگاه‌شان ناامیدی باشد.
کاش تو هم بودی هرچند کمی دور از دغدغه‌های این روزهایم اما همیشه یار. همیشه پا. همیشه رفیق.

سپینود
آتش ِ هشتاد و پنج
.
.
.
.