هيچ وقت نبايد به اين مقوله نوظهور و ابلهانه يعني تكنولوژي اعتماد كرد. اعتماد كردن به يه الاغ منطقي تر از اعتماد كردن به ابر كامپيوتره.

پ.ن. رون آراد طراح مشهور: من در دفترم 12 كامپيوتر مدرن دارم اما يك برگ كاغذ و يك مداد را به همه آنها ترجیح میدهم.

salam.
hamishe tavane estefade az soraat va teknolozhi ro; bayad ba ghahre bi moghe oon pas dada.

3pinood aziz; shoma kheyli dir be dir be rooz mishid. ey kekash sonnat shekani konid...

dar oug bashid.

.

خیلی متأسف‌ام سپینود عزیزم که چنین بلای ناگواری سرت آمد. :(

حتما" البته متوجه هستی که مشکل از کامپیوتر نیست بلکه از ماست که به موقع و صحیح از مطالب و سیستم‌هامون بک‌آپ نمی‌گیریم وگرنه تو از هر وسیله‌ای که برای نوشتن استفاده کنی همیشه در خطر از دست‌ دادن مطالب‌ات هستی. پیش‌نهاد می‌کنم یک نرم‌افزار به درد بخور برای بک‌آپ بگیری و هر هفته‌ هم از تمام مطالب‌ات یک بک‌‌آپ اصولی برداری - ازا اون‌ها که با فشار یک دکمه همه چیز رو مثل روز اول سر جای خودش می‌گذارند. من از از نرم‌افزار اکرونیس استفاده می‌کنم:

http://www.acronis.com

البته احتمالا" یک کپی‌اش رو می‌تونی در سرزمین گل و بلبل با یک پنجاه‌ام قیمت گیر بیاری. :)

مراقب خودت باش عزیزم و مبادا که خلق‌ات تنگ بشه و ننویسی. x

اينكه اين قدر ازادي هست كه ادم رو خلاق ميكنه اصلا نگرفتمش!

هزارتو رو با عنوان جديد پيدا نكردم!

از بی اعتنایی «بعضی ها که ادعاهای آن چنانی دارند» باید مسرور بود. چون اگر «اعتنا» کنند باید بپذیریم که "خوش سلیقه" هستند و از همه مهمتر این که باید بپذیریم که انتقادهایی که از «آن ها» کرده ایم (و میکنیم) اشتباه بوده است. پس در «بی اعتنایی» آن ها دو نعمت است! منت خدای را عزوجل ...

سلام! حالا بنويس ويروسا رو يه كاريشون مي كنيم! شاد باشي

حتما امده اند بگويند فايل هاي نر توي يك درايو و فايلهاي ماده توي يك درايو

اقايون اونور خانوم ها اينور ورزش كنند.

کا شی های ابی شهر
اسفد که میشد دختر ها کاغذ ها را دو لا میکردند و پسر ها همون جور صا ف میبریدندش و چوب های که به مازندرانی به ان گاسه میگویند میبریدند و با خارهایی که به ان تلی میگویند پروانه میساختند و با دختر ها کوچه پس کوچه های عشق اباد را میدویدند . پسر ها از پی دختر ها .و دختر ها از پی پسرها.
گاسه چوب های تردی است که میانش مثل پنبه نرم بود و برای کشت گلخانه ای نشا ء های برنج به کار میرفت .بیست سانتیمتر از ضخامت گاسه را میتوانستی با ضربه مشتی خرد کنی و البته وقتی شیر بود(خیس ) بود انعطاف خوبی داشت.
همیشه میخواستم مثل دختر ها پروانه درست کنم . اخه اون ها خیلی با دقت این کار را میکردند و کاغذ را خیلی زیبا میبریدند و گاسه های قشنگ و شکیلی انتخاب میکردند.
پروانه بازی همیشه نوید بها ر بود و عید و کم کم پروانه بازی برداشته میشد و تخم مرغ های رنگ شده میامد و تخم مرغ بازی و بچه های که از باختن میترسیدند و بعد از شکسته شدن تخم مرغ پا به فرار مگداشتند و برخی دیگر که زیرک تر بودند و بعدها توی شهرا ها به شان میگفتند رند تر توش ماسه میریختند با خمیر و از این بازی ها
درست سال 57 بود سال بعد باسید مثل خواهر ها م مدرسه میرفتم توی همون عشق اباد روستایی که دو سه سالی بود از برکت همایونی صاحب برق بود و مدرسه ای که معلمش چند بار از آجان اخطار گرفته بود که دیگه از این حرف ها نزند مدرسه ای که در ایام محرم تکیه بود و محل عزا داری و میز ها و صندلی ها جمع میشد .و بر روی فرش و موکت مینشستیم و دراز میکشیدیم ودیکته و جمله نویسی داشتیم.
و چقدر دووست داشتنی بود منصور عزیز که سه تا کلاس را در یک اطاق 14- 15 متری جمع کرده بود و به همشون میرسید . او که معلم مدرسه بود . معلمی با چشم های سبز و موهای کمی به عقب رفته . با برادری که تازه سوربون را ول کرده بود و خواهر های زیبایی که به مدرسه میامدند و منصور اون ها رو به ما معرفی میکرد و برامون بز بز قندی میخوندند و ماهی سیاه کوچولو را زمزمه میکردند و یک هلو هزار هلو را میخواندند.
میگفتم سال 57 بود و میگفتند شاه رفته است و حکومت نظامی بود
سال بعد باید مدرسه میرفتم و لازم بود از اداره بهداری آمل برگه ای مبنی ببر سلامت و انجام واکسن ها ی لازم و غیره تهیه میکردم .
کاغذی را به پدرم دادند که بر رویش باید اسم من و خودش و ادرس و از این چیز ها مینوشت .
پدر ادرس خونه عمو که امده بود و شهری شده بود را نوشت . عمویی که بچه هایش دیگر نمیگفتند عشق اباد . مگفتند شب نرین ده همین جا بمونین و هنوز هم هر کی می ره آمل خونه میخره یا اجاره میکنه نمیگه میام عشق آباد سری بهتون میزنم . میگه همین روها بازم میام ده.
پدر نوشت کوچه طاهری
و داد دست خانمی که موهاهاش معلوم بود و ماتنوی کوتاه ابی پوشید ه بود و گل سفیدی به سرش زده بود . خانم ازش پرسیده اقا پلاک چند . پدر گفت نمیدونم همه اون جا میشناسنش.
از بابا پرسیدم پلاک چیه گفت شماره ای است که خونه ها رو با اون شماره گذاری میکنن تا پستچی بتونه نامه ها را برسونه.
برای ناهار نرفتیم ده . رفتیم خونه عمو
با رسیدن به خونه عمو بابا پلا ک را نشونم داد و گفت به این کاشی های ابی میگن پلاک
من گفتم پس چرا خونه های عشق اباد پلاک نداره . بابا گفت اخه اون جا دهه همه مردم همدیگر را میشناسن پست چیم نمیاد که نامه بیاره …

عصرحکومت نظامی بود شهر موندیم و صبح رفتیم ده .
الز اون به بعد به خونه های عشق اباد دقت میکردم . خونه های که دروازه نداشت و با پرچین حصار شده بودند و اون هایی که کمی وضع شون بهتر بود با چینه و گال دیوار کوتاهی ساخته بودند و دروازه چوبی و کاشی های ابی که رویش با خط سفیدی چند جمله ای نوشته بودند.
من پرچین ها را بیشتر دوست داشتم چون میتونستیم ازش براحتی تلی برداریم و ازش پروانه درست کنیم .

اما دیواره های گلی فقط در تابستون ها بدرد میخوردن چون میتونستیم در سایه اش بهعد از کلی دنبال هم دویدن بشینیم و نقشه بکشیم که جوری الاسکا را از یخچال کش بریم و مامان نفهمه .
مامان کلمه لوکسی بود .
بچه های روستا زیاد نمیگفتند ماما ن .
بیشتر ها میگفتند ننه.
مردها زن ها را یا های ونگ (صدا) میکردند یا که سر و صدا راه میانداختند که زن بفهمه مرد اومده.
زن ها هم مردها را اسم صدا نمیکردند یا میگفتند د ه داش یا که اقا و اگر به مشهد یا کربلا و یا مکه مشزف شده بود به بالاترین اسمش صدا میشد.
رسم نبود بچه ها نام بابا را صدا کنند بلکه باید همون اسمی که ننه صداش میکرد صداش میکردند .

سالهای عجیبی بود 58 به مدرسه رفتم وپاییز 60 منصور با برادرش ناپدید شدند و …
چند سال بعد گفتند بهشت زهرا جای بدون پلاک بدون سنگ قبر بدون یاد دفن شدند.
درس خواندیم. اومدیم امل دیپلم گرفتیم
دیگه کم کم میگفتیم ده .
اومدیم تهران لیسانس گرفتیم و به کلی ده را هم انکار کردیم و. میگفتیم از بچگی در شهر بزرگ شدیم و امل چقدر شهر بزرگه و چیزی از کلاس نهران کم نداره . سعی کردیم مثل بچه ترونی ا حرف بزنیم. دوست دختر تهرونی گیر بیارم(این یکی رو هیچ وقت موفق نشدم) و بریم عشق اباد و برای برو بچه ها کلاس بزاریم و شلوار لی بپوشیم و بگیم رپ شدیم ؟
هدایت بخونیم و کافکا تو کیفمون باشه و سیگار مارلبورو بکشیم و بسته سیگار را توی جوراب کنار کفشمون قایم کنیم . و تو حرف هامن بگیم اگزانسیالیسم .و ژان پل سارتر ( مدتی میگفتم سارترر. کمی بعد یکی دیگه روشنفکر تر از من بهم گفت بگو سارت. این جوری کلاس بیشتر داره)
میگفتم
همین جوری دانشگاه تموم میشد و از دانشگاهی مهم و دولتی مدرک میگرفتیم .
اومدم تسویه حساب کنم
اسم خواستند و عکس و فامیل و ادرس.و تلفون

گفتم ادرس برای چی

خانم مسئول اموزش گفت میخوام اگر مشکلی توی مدارکتون بود خبرتون کنم
فوری ادرس خونه عمو یادم اومد . ادرس را به جای ادرس خودمون گفتم و سکوت

ببخشید پلاک چنده
ساکت شدم. ببخشید پلاک چنده؟
گفتم نمیدونم
نمیدونین
مگه خونه خودتون نیست
خوب اره
سرخ شده بودم .
انگاری دستم رو شده بود
تا چند دقیقه دیگه همه میدونستند روستا زندگی میکنیم .و شهری نیستیم.

خانمی که کنارش نشسته بود کمکم کردوگفت مهم نیست اون جا ها همه همدیگه رو میشناسن .

امروزارزو میکنم ای کاش عشق اباد بودم . با دیواره هایی که دیگر پرچین نیست.
با مردمی که حال دیگه موبایل دارن و تو حیاطشون زانتیا پارک میکنن(از برکت زمین فروشی)
و بچه هاشون دیگه بابابی و مامانی صداشون میکنن.
ارزو میکنم برگردم به عشق اباد و خونه هایی که در سر درشون به جای پلاک .کاشی های ابی و قشنگ وان یکاد زده باشند . به همو ن هایی که راستی راستی اسموشن کاشیه.
برگردم به عشق اباد.

سلام. دیشب خواب دیدم تو خیابون (حوالی جردن) دارم راه می رم. شب شده و دارم می رم خونه که یهو توی یک کافه بچه های غروب سه شنبه رو دیدم. خلاصه بازگشت به آینده و دیدن گذشته! هم چیز عجیبی است!
راستی هنوز جلسات برگزار می شه؟

... دلم لك زده واسه غروب/.

سلام
کسی که نظر می‌ده برمی‌گرده ببینه بقیه براش چی نوشتن یا نه؟
بیا کمک که من حریف اینا نمی‌شم :)
بیا دفاع کن از نظرت :)

سلام.
کاچی به از هیچی. من حاضرم کام÷یوترم ویروس و هر چیزی از قبیل آنفلونزای مرغی و سوسکی بگیره فقط نره خونه بخت...

يه چيز ديگه: محسن منم!

سلام و احترام

تازه همین امروز با شما آشنا شدم . کهنه ام ، نوشتن را با کاغذ و همان ماشین های اداری قدیمی شروع کرده ام . همان ماشین هایی که دست هایت را ورز می دادی ، فکر می کردی و سپس تق ـ تق ـ تق !
در شهر من اصفهان ، دیروز نمایشگاه نقاشان مدرن در محله جلفا بر پا بود . اولين بار بود كه با اين عظمت برگذار مي شد ، یک خانه قدیمی می بایست خراب می شد که (به همت هنرمندانی برای یک ماه) آثاری به فرا خور محیط ، در آن ساخته و به نمایش گذاشته شد .
از لاشه گربه مرده که کرم ها گوشتش را خورده بودند تا دستشویی و توالت و غیره همه چیز و همه جا ... ولی حتی یک مضمون حیات بخش وجود نداشت . داریم به حال و هوای 1904 فوویست ها و دادایست ها نزدیک می شویم و اخلاق پست مدرنیستی خاص خودمان.
با تشکر فراوان ...

مي گن اْن شتري كه دم خونه هر كامپيوتر داری می شينه

سلام.این اسباب دست که خدا نکند عصای دست بشود به من هم روی خوش نشان نمی دهد زود به زود.نهیبم میزند که خیال نکنی با هم عیاق شده ایم ها نه.5 روز است خراب شده است.البته بد هم نشده. چون چیز تازه نداشتم و حسابی درگیر بودم که چه بنویسم توی آن بی شکوه جای.بگذریم.ما را در غمتان شریک بدانید."از طرف وبلاگ نویسان دوست و بستگان"

شما هنوز مستقر نشدين جاي تازه؟؟؟؟

اين اسباب كشي تموم نشده هنوز؟

نکنه که سپینود هم توی اسباب کشی گم شده؟!

where are you babe? hope u r allright ...
love Nilofar