بعد از مانیفست حداقل‌خواهی... تا رد شدن از زلال آب

پس از آن تو یک روش‌ کار خواهی داشت. تو بگو ایده‌‌آلوژی(Idealology). نام‌ش را می‌گذارم سکوت- همین الان، با حک شدن حروف این واژه‌ی مقدس، بو و صدای نم‌نمای باران آمد، تو بگو نشانه- نام‌ش را می‌گذارم، می‌گذاری، سکوت. و بعد انزوا می‌آید که آن سکوت پیش‌درآمدش است، تو بگو پرولوگ. ابتدای این سکوت شنیدن است، تو بگو نیوشیدن. مثل نوشیدن. اصلن همان نوشیدن. نوشیدن از گیلاس دیگری و مزمزه کردن‌اش. تو بگو چشیدن. دیگری بگوید و تو بچشی کلام‌اش را. حالا تو در حبابی معلقی- معلق با آن‌که ریشه‌ای از علق، و تعّلق، و علاقه دارد که همه از وابسته‌گی و بسته شدن و ارتباط می‌آیند، اما خودش معلق است و به چیزی نهْ‌بسته، و حالا که فکرش را می‌کنم، آن شب آخر زیاد فکرش را نکردم، می‌بینم که ذره‌ی معلق، این بسته‌گی و علاقه را به خودش دارد، با خودش هم‌آغوش شده و برای همین معلق شده، که بند بریده، که بسته‌ی هیچ چیز و هیچ کجا جز خودش نیست...- حالا من در حبابی، تو در حبابی، معلقی. این شد تبصره‌ی چندم از بند چندِ مانیفست حداقل‌خواهی. این‌جا که رسیدی کاج‌های سوزنی را بپّا. پاییدن نباید از معلقی وابگذاردت، وابگذاردم. پاییدنی به نرمای نسیم و به هشیاریِ مستی ِ سرظهر. اگر که یادت نرود که با فِسّی، حباب‌ات می‌پکد و می‌شود قطره‌ای و فرو می‌رود توی دل رمل‌های سوزانِ زمین زیر پا، آن وقت است که قافیه را باخته‌ای. شانس هم که بیاوری، دست‌کم می‌افتی روی بالش ِ حبابی‌‌یِ آن دیگری و وصله‌های تعلق‌ات باز می‌شود. حالا این حالت را از یاد ببر. از یاد می‌برم. باز معلق شو. سبک؛ می‌روی بالا. سنگین؛ پایین. گاهی عقبْ‌سر را نگاه کن. شاید کودکی را ببینی، نشسته، سرش لای دو زانو، گرم ِ کندن خاک‌ها، آب از لوچه‌اش آویزان است. یا جلوی روی‌ات،مجمعی پر از رطب، در دلِ هر رطب، گردویی با پاش ِ گَرده‌های سفید ِنارگیل. نخواهی هم می‌توانی خدایِ، ناخدایِ، ناوخدایِ حباب‌ات باشی، باشم. خدایی که ماه می‌گوید نیاز به نظاره‌گر دارد-راستی این کدام خداست، همان خدای حلاج، تو بگو نظاره‌گرهاش هم دور طناب دارش حلقه زدند- همان خدا. ناخدا با تمام کاستی‌ها و سستی‌ها. با همه‌ی آن‌ها که اول سد می‌شوند و بعد راه. راهِ هموار. حالا می‌شود رفت، سبک، بالا، بی‌دغدغه، خداوار. اما همیشه کاج‌های سوزنی را بپّا، بپّایم.

پ.ن. این‌ها همه واقعی‌اند، یعنی به استثنا، این یک بار قصه‌ی ما راست بود. ببخشید اگر نمی‌توانم سرراست‌تر حرف‌م را بزنم. راست‌اش قدم بزرگی است برای‌م و قدم‌های بزرگ را هیچ وقت نتوانستم ساده و سهل بردارم. یعنی برای‌ام ساده نبودند که بتوانم ساده بگویم‌شان. بعد هم شاید بعد از این توی حباب‌ام بخواهم همین‌طوری حرف بزنم. دل است دیگر، گاهی به یک سویی می‌کشد. سویِ ما هم همین است...فقط یک چیزی بگویم که سخت است، خیلی سخت است اما باید بگویم تا توی حباب‌ام جا بشوم- آخر می‌دانید که من کمی جانشدنی هستم!- می‌گفتم که سخت است ولی باید بگویم، از رخت‌های چرکِ معروف که بدتر نیست...خب می‌گویم... من خواسته و یا ناخواسته، اعتراف می‌کنم بیشتر اوقات ناخواسته است، حالا به هر مقصودی بوده آدم‌ها را از خودم می‌رنجانم. با زبان‌ام البته، کتک‌شان که نمی‌زنم، حتا نزدیک‌ترین‌هایم را. می‌دانم بقیه‌اش را حدس زدید، پس دیگر نمی‌گویم، شما هم نگذارید غرور ِ زنی که ژست مردانه دارد...فراموشی خوب است، فراموشی برای معلق شدن از همه چیز به‌تر است. تا شما فراموش نکنید من هم معلق نمی‌شوم، نمی‌شوی.

.
.
.