باز بیماری باز تب

نه دیگر نمی‌توانم تب‌نامه بنویسم. یعنی نمی‌شود. چون یک هو عمران صلاحی می‌میرد. چون داستان‌ها به هم گره می‌خورند. چون سینما پارادیزو می‌آید دم خانه‌مان و تب...تب...تب.

تب، تب، تب، تب، تب،...توی همین حال. هنر امر متعالی مبتذل، اسلاوی ژیژک بررسی بزرگ‌راه گم‌شده‌ی لینچ. یک روز باید، باید، باید، تب، باید، تب، باید معمای لینچ حل شود، حل کنم. دست‌کم برای خودم. تکلیف‌م. روشنایی. حضرات. آدم‌ها. آی آدم‌ها...
حرف‌های همه توی سرم می‌چرخد. همیشه آدم‌ها کارهایی که می‌کنند دلیل دارد. همیشه یک سرش یک جایی برمی‌گردد به منفعت خودشان. آه که من از دو رنگی بیزارم.
اعتراض پا می‌خواهد رفیق. دیدن همه‌ی کژی‌ها هم برای همه راحت است. این چیزهایی که تو می‌گویی که بار اول نیست برادر من، خواهر من(عق...از این لفظ متنفرم...یاد روزهای اول انقلاب که همه یک برادر و خواهر توی ماتحت هم فرو می‌کردند.) می‌دانی فرق اول انقلاب با حالا چیست؟ آن وقت همه معترض بودندو بعد همه مهربان شدند و بعد همه خط‌ کشیدند میان خوب و بد و میان آدم‌ها.
حیف که مریض‌م! تب ... و توی این حالت دوست دارم بروم سر داستان‌م. اما قبل از رفتن، یک چیز دیگر...توی آینه نگاه کن و بپرس از خودت فلان کاری که کردم یا فلان حرفی که زدم...واقعن برای چی بوده؟ آن متن داغ دل مرا هم تازه کرد. من نوشته بودم‌ش...آره. چه حس و حالی بود. اگر خرداد 76 هم این وبلاگ لامسب بود، خیلی چیزهای دیگر داشتم که توی‌اش بگذارم. مثل یک نامه. مثل خاطره‌ی اولین رای، مثل اولین باری که پایم را توی صحن نماز جمعه گذاشتم! مسخره است. بعضی چیزها تا نوشته نشوند انگار فایده ندارند.

یک حرف هم با تو دارم، از میان روزن‌ها، تو مرا به شدت به یاد جانی دپ‌های تیم برتن می‌اندازی. حتا آن یکی که در corpse bride بود. کم حرفی و سکوت‌هات و تن صدا.

نمی‌دانم برای این چرت و پرت‌ها که گفتم، اول صبحی تب‌دار، با HIM و گیتار جادویی‌اش که تب‌دارترت می‌کند، که ملتهب می‌شوی، ... محکوم‌م می‌کنید یا نه اما من کَت بسته همه چیز را قبول می‌کنم..