می‌ارزه؟

ادوارد رو با مهربونی می‌آرن توی شهر. یه شهر تمیز و منظم. همه چی خوبه. همه خوبن. مهربونن. ادوارد رو دوست دارن. ادوارد درختاشونو هَرَس می‌کنه. پول نمی‌گیره. سگاشونو خوشگل می‌کنه. موهاشونو مدل‌های جدید کوتاه می‌کنه و خوشگل‌شون می‌کنه. توی تلویزیون می‌ره و براشون محبوبیت می‌آره. همه‌چی از اون‌جا خراب شد که ادوارد عاشق شد. عاشق کیم. گندش اون‌جا دراومد که به خاطر کیم ندونسته با تیغه‌ی قیچی دستاش یه در قفل شده رو باز کرد. حالا دیگه همه‌ی مردم شهر و اون دوستای خوب و عالی قدیمی یادشون رفته بود که ادوارد کی بود و چی بود و براشون چی‌کار کرده بود. حالا همه می‌خواستن ادوارد رو بکشن. ادوارد فرار می‌کنه. احساس بدبختی می‌کنه. همه‌چی می‌ارزید که کیم به‌ش بگه"I LOVE YOU!"؟

من اگه جای ادوارد بودم، با دستام، با دستایی که تیغه داره و می‌بُرّه، ازشون انتقام می‌گرفتم! از همه شون. از همه‌ی اون لعنتی‌ها...

.
.
.

پ.ن. من عصبانی نیستم! فقط دل‌م برای ادوارد و آدمایی مثل ادوارد سوخته. ضمن این‌که فکر می‌کنم آدمای اون محل هم دیگه آدم نمی‌شن. پس شاید لازمه یه کم با قیچی‌های ادوارد زخمی بشن. شاید یادشون بمونه که دیگه از این به بعد با هیچ آدمی، حتا اگه دستاش قیچی باشه، این‌کارا رو نکنن. باید بفهمن که آدما قلب دارن و قلب‌شون هم اندازه‌ی مشت‌شونه و اگه بیفته و له بشه...حالا می‌خواد دستاشون قیچی باشه. فرقی نمی‌کنه.

.