برای آن‌که می‌خواهد دیگر نباشد

مگر چه؟ مگر من شما را صدا زده بودم؟ نشسته در خلوت‌ام بودم که صدایم کردید...که باز بیفتم در روابط آن‌چنانی انسان‌ها؟ که باز هم بروم تا انتهای نشناختن و ندانستن و اعتماد نداشتن به هیچ‌کس. می‌گویم‌ات حتا به خود تو. رها که بشوی دیگر همه چیز تمام می‌شود. باید برگردی. کوره راهی بود که رفتن‌اش اگر که ضرر هم نداشت دیرت کرد. ضیافت کتاب‌ها هم که تمام شد تو فکر کردی من برای چه هستم دیگر که باز هم قرار باشد همان‌طور باشد و نخواستم. نخواستی. چرا از "من" می‌ترسی؟ دیگر آن چیزی که فکر می‌کنی اتفاق نمی‌افتد. چون لابد به چیزهایی فکر می‌کنی که دیگر اتفاق نمی‌افتند یا این‌که قرار نیست که اتفاق بیفتند یا حتمن خیلی دورترک اتفاق می‌افتند وقتی تو دیگر نباشی برای این‌که باور کنی که حتا اگر هم که بخواهی و قرار باشد که نباشی، همه‌چیزهای دیگر هستند
No need to run and hide, it’s a wonderful wonderful life!
*Up stare at the sunshine
با این‌که می‌دانی که تا چندی هم اگر که نتوانی پنهان کنی باز هم نمی‌توانی. مثل دورخیزی بزرگ از دور است که بدواند‌ت و بجسباندت به یک کلُنی، به یک توده‌ی چسبیده به هم مرتجع و الاستیکی و تو نمی‌توانی برای همیشه در کنارشان راه بروی و بنشینی و بخندی و آن وقت که می‌شود که می‌خواهی بچسبی به‌شان خاصیت الاستیک‌شان را تف می‌کنند توی صورت و سرتاپایت و مثل کش تیرکمان می‌کشانندت و بدان که آن‌قدرها دور رفتی که بعد از آن دیگر نشانی هیچ‌کدام از کلنی‌های دیگر هم به یاد نداری. بدکی هم نیست. برسی و فکر کنی که دیگر چه مانده. چه چیزهایی مانده که وصل‌ات می‌کند به بودن. برای همان چیزها هم بمانی. شاید هم ماندنی مثل گم شدن. گم شدن و نایافته بودن. این با نبودن فرق می‌کند کمی. کمی هم نه که بسیار. تو مال این زبانی و تو مال همین واژه‌ها. حالا برو و گم‌ شو توی همین‌ها. اگر هم که خواستی بخواب. توی خواب و دالان‌هایش هم آسان گم می‌شوی. پیدا کردن‌ات هم محال است. باید به رویاهایت دست یابند و هیچ کس راهی به رویاهای دیگری نمی‌تواند که داشته باشد. هیچ کس جز خود تو نمی‌داند بعد از این جمله چه واژه‌ای می‌آید و چه عبارتی توی نوبت ایستاده تا عرضه شود.
بپرسم؟... صبح‌ها برای که بیدار می‌شوی؟ فردا صبح‌ها هم برای همو بیدار شو!

*black-it's a wonderful life!