داستان و چند نکته بی و با اهمیت

خیلی جالب است. در پست قبلی از بی‌خبری از رضا قاسمی گفتم و خوش بختانه حالا دوات را دوباره دارد مرتب به روز می‌رساند. قصد داشتم در این پست هم از یک نویسنده‌ی وبلاگ‌نویس سابق بگویم که همانا جناب کوروش اسدی باشد، که خواندن از او هم بسیار غنیمت است، خاطره‌ی خواندن مجموعه‌ی باغ ملی او را هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم، که قاصد خبر آورد انگاری او هم یه چند زمانی است برگشته به وبلاگ‌نویسی. با همان عنوان پوکه‌باز.
خواستم از چشم‌های نافذ هوشنگ گلشیری بگویم که حرف‌ام را خوردم.(بسیار شخصی است! تو بگیر پدری که یک درکونی می زند به بچه‌ی شیطان‌اش...) بعد گفتم بگویم که ای ملت چرا قهرمان می‌سازید و بت‌، تا چندی دیگر شروع به شکستن‌شان کنید و مثل سادیسمی‌ها لذت ببرید(بلایی که سر شاملو و شجریان و حالا گلشیری و ... دارید می‌آورید) باز گفتم ولش کن. تازه این‌جا را خلوت و آب و جارو کردم. تازه تغییر کاربری دادم. حالا بگذار یک بار هم که شده از دست‌ام در برود و یک داستان قدیمی‌ام را که بازنویسی کردم بکارم این‌جا تا بعد.
بقا.
(یک چیز دیگر: من از هیچ‌کس، چه آشنا چه غریبه توقع ندارم روی داستانی از من حرفی بزنند. اما اگر زدند، چاکر مرام‌شان، توقع متقابل فعلن تا اطلاع ثانوی نداشته باشند که سرم نافرم در گل و گه و ... غلت و واغلت می‌زند)

Dead woman walking
با یاد فروغ فرخزاد و "خانه سیاه است"‌اش

روزهای من می‌گذرند و فکرهایم زیاد و زیادتر می‌شوند. ن. تولد گرفته است. بیرون از این‌جا برای هرکس تعریف کنی خنده‌اش می‌گیرد اما این‌جا همه چیز عادی است. ن. حق دارد برای بار آخر هم که شده شمعی را فوت کند – البته اگر شمع درست کار کند!- م. شمع را درست کرده. یعنی اول خیلی کلنجار رفت تا بتواند آن چند لوله‌ی مومی شکل سیاه را بسازد, اما حالا خودش نیست تا روشنایی‌اش را ببیند.
حالا من به دنبال یک موچین هستم. دست‌ام را به زبری زیر چانه‌ام می‌کشم. به موهایم، به لب‌هایم، سرانگشتان‌ام را روی مژه‌هایم می‌کشم. بلندند. می‌دانم که امشب سر آیینه دعوا می‌شود. سر ذغال‌های گوشه‌ی سلول از آتش چوب کبریت‌ها.
چوب کبریت سوخته را به پشت پلک‌هایم می‌کشم. زیبا شدم. شاید برای آخرین بار زیبا شدم. شاید هم آن اتفاقی که هرکدام در سکوت انتظارش را می‌کشیم، همان که معجزه باشد شاید، سراغم بیاید و حالا حالاها زیبا باشم و زیبا بمانم. به هر حال هیچ تضمینی نیست. شب پیش خواب دیده بودم که در محله‌ی نوجوانی‌هایم هستم. غروب است و دوستان‌ام به دنبال‌ام آمده‌اند تا شب‌گردی کنیم. آن پسر عینکی ِ همیشه، سر کوچه‌مان ایستاده بود و باز با چشم‌هایش التماس‌ام می‌کرد. از گوشه‌ی چشم نگاه‌اش می‌کردم. سرانگشتان‌ام را روی مژه‌ام کشیدم و به او گفتم داخل چشم‌ام را فوت کند تا ذره‌ی خاکی که تویش است بیرون بیاید. پسر عینکی مرا بوسید. خیلی وقت بود که بوسیده نشده بودم. قلب‌ام تند می‌زد در خواب و بلند که شدم لبان‌ام خشک بود. اثری از بزاق دهان مرد روی لبان‌ام نبود. باز پلک‌هایم را به هم فشار دادم و غلت زدم اما پسر عینکی رفته بود.
کاش می شد با چشمان باز بمیرم. خیلی از بچه‌ها ادعا می‌کنند ولی موعدشان که می‌رسد حتا شب در جایشان ادرار می‌کنند. سر هم دیگر داد می‌کشند. قبل از ابلاغ حکم همه هم‌دیگر را دوست دارند. دیگر به پر و پای هم‌دیگر نمی پیچیم. امشب تولد ن. است. باید برقصیم. تنبل شده‌ایم. بعضی که روز ملاقات برای شان خوراکی های رنگارنگ می رسد چاق هم شده‌اند. باید ام‌شب خیلی برقصم. با اندام زیبا و قدم‌های قرص و زمزمه‌ی موسیقی زیر لب، رفتن به محوطه‌ی دار شرط است. حفظ آخرین تکه‌های غرور، پیش چشمان ترس‌خورده‌ی بچه‌ها از گوشه‌ی پنجره‌ی دستشویی بند 7، شرط است.
امشب تولد ن. است. از دو روز قبل که به حمام رفتیم موهایش را توی تکه‌های روزنامه‌ای، لوله کرده بود می‌گفت از بالا و پایین پریدن فنر مانند آن‌ها روی سر دیگران همیشه لذت می برده، اما نمی‌داند که چرا هیچ وقت نشده که این مدل را روی موهایش امتحان کند و حالا بهترین فرصت است. بهترین فرصت همیشه در بیشترین فرصت و نامحدودترین زمان به‌وجود نمی‌آید. این را در این مدت یاد گرفتیم. کارهای زیادی بود که در ده سال انجام ندادیم اما این‌جا و در ده روز انجام دادیم. این طور باشد دست‌کم آرزوی چیزی را دیگر نداریم وقتی جلوی چشمان ترس‌خورده‌ی بقیه بچه‌ها به محوطه می‌رویم.
یادم باشد اگر موهای ن. امشب خوب شد من هم برای آن روزم موهایم را این طور درست کنم.
نور کم است داریم می‌رقصیم. بدون موسیقی. حرکات ناخودآگاه‌مان مثل هم است. قبل از تولد حکم‌ام را گرفتم. آواز خواندیم و سکوت را شکستیم. یکی از بچه‌ها موم شمع تولد را با ذغال کبریت به هم مالید و به مژه‌هایش زد و ن. با سوزن سنجاق قفلی سینه‌بندش که ازخیاط‌خانه برداشته بود به سرانگشت اشاره‌ام زد و خون‌اش را به لبان‌اش زد و لب بالا و پایین‌اش را به هم سائید و بعد لب‌های مرا بوسید. ل. می‌گفت می‌خواهد یک بار دیگر هم که شده به ارگاسم برسد. من با ریتمی که م. روی تخته‌ی زیر تخت‌خواب می‌کوبید مثل بومیان افریقایی بالا و پایین می‌پریدم و دیوانه‌وار می‌خندیدم. موهای ن. حلقه حلقه دور سرش را گرفته و حلقه‌ها مثل فنر بالا و پائین می‌روند. یک بسته سیگار و کتاب بربادرفته‌ی ورق ورق شده از فرط خواندن و گردنبندی با برگ‌های سوزنی کاج محوطه هدایای ن. هستند.
نگاه‌های بچه‌ها از چشمان من فرار می‌کنند. خودش است شروع شد. پاهایم آرام آرام می‌لرزند و گونه‌هایم گر گرفته‌اند. امشب حمام می‌کنم و موهایم را لای روزنامه لوله لوله می‌کنم تا 48 ساعت دیگر آماده می‌شود.

سپینود اسفند 83
بازنویسی آذر 84