افسوس كه هميشه بايد افسوس بخوريم و هيچ كاري هم نميكنيم . افسوس !

خيلي ها خيلي از اين چيزايي رو كه گفتي فهميدند ، متوجه شدند ، پيگير شدند ، ولي ...بي تفاوتي اينكه "خب حالا چه فرقي ميكنه؟! " همه اينا باعث ميشه پيگير نباشيم ، بيخيال بشيم ..به همين راحتي ! متاسفانه.

سلام سپينود...به نظر من مي توانيم گلايه كنيم كه چرا فلان كار شايسته در فضاي سايبر به هيچ انگاشته شد و كسي آنچنان كه بايد به آن نپرداخت اما اين كه از راه افتاده فلان بحث يا گفتمان خرده بگيريم به گمانم كمي ناشي از راديكاليسم باشد....منظورم گلايه ات از بحث جوايز ادبي است....

چرا به همه چيز با بد بيني نگاه ميكنيم ؟.... چرا ضعف خودمون رو بدون هيچ دليلي به بقيه تعميم ميديم؟
به نظر من اگه فضاي وبلاگستان سياهه اين فقط و فقط ما وبلاگ نويس ها هستيم كه سياهش كرديم ....

سلام سپينود عزيز. ديشب بالاخره اون كتاب كشور آخرين ها رو برداشتم ببينم چطوريه، اما تا تمومش نكردم نتونستم بخوابم، گرچه بعدش هم باز هم فكرش نمي ذاشت بخوابم! هنوزم نمي تونم بگم كه چقدر فوق العاده بود. گر چه اول داستان دائما سعي مي كردم جمله هاي بعدي رو پيش بيني كنم ولي جايي رسيد كه ديگه اون نظمي كه من براي خودم تعريف كرده بودم از دستم رفت و واقعا فقط مي خوندم تا بفهمم اين چه جور قدرتيه كه توي لايه پشت اين جمله هاست و اينطور آدمو حل مي كنه. كلمه هايي كه دارم براي توصيفش استفاده مي كنم همه مسخره ن. واقعا غير قابل توصيفه، حداقل براي من. يه جايي رسيد كه ديگه واقعا تسليم جريان داستان شدم و ديگه هيچ پيش بيني نكردم و هيچ فكري. هنوز هم اون لحظه داستان انگار مثل يك تصوير جلو چشمام برام زنده س. اون جايي كه آنا به خاخام مي رسه و مثل بچه ها مي پرسه كه آيا اشتباه كرده كه يه انجيل رو براي غذا فروخته يا نه. يه دفعه چنان نقطه عطف زيبايي روي ماجرا گذاشته مي شه كه برام غير قابل توضيحه فقط مي بينيم كه بعد از اون ماجراي عشق آنا و موسسع كمك رساني هم مي يان. در حاليكه قبلش فقط از كثافت كاريهاي غريب و معمول صحبت مي شد. اصلا اينا هيچكدوم مهم نيست و شايد من دارم اشتباه مي كنم، مهم اينه كه اين داستان، فوق العاده بود. مرسي سپينود. واقعا ممنون از كتاب.

راستي يه چيز ديگه، ما آخرش اصلا نمي فهميم اين كاغذها چطوري پيدا مي شد. بنظر من ضربه فوق العاده اونجا بود كه ما مي فهميديم شايد كسي كه از اول داره مي گه: نوشته بود....، همون كسي نباشه كه نامه خطاب به اون نوشته شده واين خيلي جالب و غريبه. اما اصلا نفهميديم كه اصلا اين كاغذ ها چطور و كجا پيدا شدند. اين هم بخاطر تعليق آخر داستانه يا يك اشتباهه؟ اصلا حد و مرز تعليق آخر داستان كجاست؟

سلام ... راستش پست قبلیتان را حالا خواندم . خودمانیم اما در جایی که هنوز آب را باید خرید و هنوز برای چیزهایی باید دوید که زندگی از تو دریغ داشته کدام آدم عاقلی به تمایز دنیای مجازی و واقعیت می اندیشد . درست گفته اید و حالا نوشتن از این همه بلوا چه سود که هر دکه ی دونبش دورت می کند از بودن و سرودن به نثر یا به نظم . همان به که اگر می آییم در این دکان ها بدانیم که داریم از چه دور می افتیم و آن وقت سنجیده باشیم که ما را انگار معادی مقرر نیست . با درود و بدرود

كلامت را نخواهند گفت پاسخ...

سيپنود عزيز، سلام. از اظهار لطف و توجه تان ممنون. نوشته ي تامل برانگيزتان را تازه خوانده ام. خسته نباشيد. در مورد ماجراي پيشنهادم، خيلي ساده، آن قدر نظرات منفي و حتا تسخرآميز شنيدم كه گفتم، باشد، من اصراري ندارم. حرف من اين بود كه اين كار نه تنها مزيت دارد بل كه يك ضرورت نيز هست، دشواري هاي خودش را دارد اما ثمرات خودش را هم خواهد داشت، ثمراتي كه كم ترين اش به گمان ام كمك به توسعه و تدقيق زبان فارسي بود. اما در شرايطي كه بحث خليج "فارس" بالا گرفته بود و روشنفكران همه در حال ربودن گوي سبقت از يك ديگر براي حفظ اين ميراث ملي بودند، اين توهم پا گرفت كه من هم تيشه برداشته ام تا به ريشه ي درخت كهن سال زبان فارسي بزنم ... بگذريم. اگر فرصتي شد و اصلا" اين اين وبلاگ ها از حالت فيلتر در آمدندف بحثي را شروع خواهم كرد. سربلند باشيد.

فکر می کنم از آن طرف بام افتاده ايد خانم ناجيان . اشکال کار نه از بحثهای طولانی است و نه از انتقاد و نقد . اين چيزی که شما داريد حرفش را می زنيد می شود زير سوال بردن همه چيز به بهانه رفاقت . می شود روبروی همديگر نان قرض دادن و پشت سر هم فحش خواهر و مادر دادن . می شود بحثهای خاله زنكی و بی ارزش به جای نقد ...باور نداريد ؟ يک سری به کافه ها بزنيد ببينيد ادمهايی که در خلوت جد و آباد ديگران را از قبر بيرون می کشند چطور روبروی هم گل می گويند و گل می شنوند . وبلاگ قرار بود ظرفيت انتقاد پذيری را بالا ببرد ، قرار نبود گلستان دوستی بسازد .اين كه ما ظرفيت نقد را نداريم و از كنار نقد عليه منتقد حاشيه مي سازيم نشان دهنده چيزهاي ديگري است خانم ناجيان ! ايده آل گرايی شما البته زيبا است اما عملی نيست ...

چه بگویم که اسمم گناه من است . با سلام ...

پدرام عزیز خوب می دانم چه می گویی من هم درباره ی رفاقت و گلستان و بوستان نگفتم. شما دوست من جای خود ولی من حق نقد روی اثرت را محفوظ می دانم. مگر منتقد به غیر از اثر با چیز دیگری هم روبروست؟
من این رویکرد را در وبلاگ ها نمی بینم. متاسفم بگویم که کمتر کسانی را جز معدود دیده ام که روی اثر حرف بزنند. یا اینکه حلقه ها می شکنند و دعواست! یا اینکه این آدم به آن نویسنده می پرد (نه به داستان یا شعر یا ...) یک عده و جمع می شوند این طرف و عده ای هم طرف دیگر و می شود زمین فوتبالی پر از فحش های رکیک! من غیر از حرف شما گفتم؟
ضمن این که چرا نباید ما دنبال یک دنیای ایده ال باشیم تا دست کم به چندین قدمی اش برسیم؟

آقای یزدانجوی عزیز صادقانه بگویم که من هم با آن پیشنهاد چندان موافق نبودم و نیستم. اعتراض من این است که آن بحث به شکل یک الترناتیو مطرح شد اما کسی پی اش را نگرفت شاید صحبت های موافق و مخالف راه را برای یادگیری و آموزش و نقد درست باز می کرد. ممنون از آمدنتان.

ببخشيد من درست متوجه نشدم افسوس خوردن پدرام خان براي اين بود كه شما سپينود از اون ور بام افتاديد( خداي نخواسته) يا اينكه اصلن دوست نداريد برويد روي بام؟

سپینود عزیز قشنگ تعبیر عاشقانه ی اشکال را می گویند . منظور شما همین بود؟ !!! به هر حال ممنون که خواندی و مطمئن باش با پررویی که من در خودم سراغ دارم از زیر زبانت می کشم معنای این قشنگ چه بود

نويسنده عزيز؛ البته انتقاد هميشه در فضاي ادبي ما لازم بوده است. لازم بوده است آن عده كه خودشان را اهل ادب و قلم مي دانند هز از گاهي بنشينند و خود و ساير را نقد كنند و از اين رهگذر هرجا كه لازم باشد تغييري ايجاد كنند كه حركت رو به بالا باشد. اما اين كافي نيست. يعني اين تمام مسئله نيست. از آن طرف ما جامعه اي داريم كه از تحصيل كرده اش گرفته تا عامي؛ فرصت بسيار اندك - نزديك به صفر - براي مطالعه ميگذارند و نوشته ارزشش در همان چند سطري كه با حروف درشت در صفحات اول روزنامه ها به جنگ قدرتمندان پرداخته باقي ميماند. حال در اين فضاي مأيوس كننده يك وظيفه اصلي و مهم همان جامعه ادبي؛ يعني نويسندگان و منتقدان اين است كه نخست شوق مطالعه را در خواننده ايجاد كنند. حالا اگر بقول شما خواننده محدود شود به همان چند نفري كه در دنياي مجازي اينترنت سرگردانند و به دنبال جرعه اي معدود سايتهاي قابل خواندن فارسي را شخم ميزنند. فراموش نكنيم كه اين جمع پتانسيل بسيار قوي در خود دارند تا نسل ادبي اين مملكت را كه در شرف انقراض بود بازسازي كنند. نسل كتاب خوانان و كتاب دوستان. نسل آدمهايي كه پاتوقشان پياده روهاي شلوغ جلو دانشگاه بود و عشقشان سق زدن ساندويچ در حاليكه كف خيابان نشسته اند و كتابي را با حرص و ولع مي بلعند. مثال: آمار بگيريد عمده فروش كتاب پاگرد از طريق معرفي در همين جامعه مجازي صورت گرفته است.

سلام. ببخشيد كه نامربوط به مطلبت مي نويسم. سخته براي من سر در آوردن از اين نوشته. ولي مي خوام از همون تجربه هايي بگم كه تو اين چند روز براي دومين بار - به لطف تو- براي من گسترده شد و بدنبال خودش چنان لحظاتي نامربوط و مربوط پيش آورد كه نه تنها توصيفش از عهده كلماتي كه مي شناسم خارجه، بلكه حتي از قوه درك و فهم من هم بيرونه كه حتي لحظه اي حس كنم كه مي فهممش. حتي يك لحظه گذرا چون چنان تغيير مي كنه و دگرديسي غريبي داره كه تنها چيزي كه مي شه گفت اينه كه نمي دونم. مسخره ست. اينروزها هر چه بيشتر تجربه هاي جمعي م به در بسته مي خوره، تجربه هاي شخصي م گسترده تر مي شه. مي بيني كه همچنان دنبال يك نظم براي تعريف كردنش مي گردم، گرچه جز تصادف هيچ چيز واقعي وجود نداره. مي شه بهش گفت: نظم تصادفي! تركيب مضحكيه. مضحك ترين تركيبي كه يك عقل ناقص خاكي مي تونه بسازه. درك انتزاعي تصادف دقيقا به همون جنسي كه وجود داره، شايد براي مغز من حتي ممكن هم نباشه. مثل لمحه ايه كه در يك لحظه از جلو چشمم مثل برق رد مي شه. حتي اين برق هم تصادفا از اينجا رد مي شه،از لابلاي واژه هاي يك شهر شيشه اي. باز هم ممنون سپينود. واقعا ممنون.