این یک پیام فوری است!
نگوئید که دیر گفتم. چند روزی گرفتار بودم. اما آمدم تا بگویم اگر حتا یک نفر از کسانی که این جا را می خوانند این تومار را امضا نکرده اند سریع تر این کار را انجام دهند. نه برای حرف من. برای سال ها زندگی در این آب و خاک و سرکردن با خوبی ها و بدی هایش و تحمل آدم هایش و عشق ورزیدن به رسم و سنت هایش و تنفس هوای آلوده و برای شاعران پراحساسش و موسیقی دل انگیزش و کویر خشک و برهوت و بلندای قله ی دماوند.
و برای آرش، آرش که جان اش را بر کمان اش سوار کرد تا تمام این سرزمین را درنوردد.
اينقدر با احساس گفتي كه دلم لرزيد.راستي چه اعجازي ميكنند اين اسيران در بند قلم
سلام..من بار اول بود ميومدم اينجا ولي خيلي كيف كردم...لينك شما رو هم گذاشتم...شما هم اگه خواستي...
درود اميد كه خوب باشيد/ من ديشب امضاء كردم و براي بقيه هم فرستادم واقعا مسخره است خليج عرب!!! خيلي ...
منم امضا کردم. امیدوارم موفق باشی.
خب كار ما رسيده به اينجا. زبانمون رفت فرهنگمون رفت و حالا... ممنون كه لينك اين تومار رو گذاشتي.
:)
از قادسيه و نهاوند ... تا امروز . خيلي جالبه برام سپينود اينكه ميان به سرزمين ات تجاوز مي كنند بعد مردم ات ميرن واسه رهبران متجاوز ها گريه مي كنن .نذري مي دن همين خود تو .بعد مي رن تومار امضا مي كنن مي دوني ما آخر عدم قطعيت هستيم . آخر پست مدرنيسم!! .
راستي اينجا براي از دست دادن ديگر چيزي هم مانده است؟ ! كجا مي رويم؟ .... دلخوش باشيد.