از کنار هم می گذریم

من الان عصبانی هستم. از اين‌که بايد به حکم جبر انشايی بنويسم که موضوع‌اش: علم بهتر است يا ثروت؟ شايد در دنيای عدم قطعيت، در دنيای پسامدرن کنونی پاسخ به اين سئوال احمقانه و بی‌مورد باشد٬ ولی می‌بينم که بارها و بارها عملن در زندگی بايد پاسخگوی اين سئوال باشيم. درد است که می‌بينم کسی ساعت‌ها به اينترنت وصل است تا سکس‌چت کند يا بازی کند يا بخواهد جواب دندان‌شکنی به کسی بدهد٬ زيرآب کسی را بزند و يا هزاران ايميل و آگهی و تبليغ بفرستد تا يک‌نفر بازديدکننده اضافه‌تر بيايد و بخواند. خب هرکسی يک‌جور است. ولی لک و لک ادبیاتی که توی وبلاگ ها راه افتاده، همیشه چرخ اش بلنگد.
این چند روز سکوت ام از اعتراض نبود. منتظر بودم کسی از دوستان نزدیک یا دور، از خیل مشتاقان و علاقه مندان، چه می دانم متنی چیزی، پیشنهادی، هرچه باشد برای خوابگرد(و نه سیدرضاشکراللهی) داشته باشد رو کند. ولی هوا بس ناجوانمردانه سرد بود. گله ای دارم از گرداننده ی خوابگرد: چرا زودتر با خوانندگانت مطرح نکردی؟ شاید دوستان و یاران موافق یا حتا کسانی که تو دست شان را گرفتی و پا به پا بردی توی این فضای مجازی، هرکدام یک گوشه ی خوابگرد را می گرفتند تا همه باشد و نه هیچ. دست کم از لحاظ فنی و تکنیکی که می توانستی روی کسانی حساب کنی. گاهی ما اجازه نداریم در قبال جریانی که راه افتاده، هرچند بوجودآورنده اش باشیم، سرخود عمل کنیم. خوابگرد دیگر فقط مال تو نبود. حالا گذشته. اما کارنامه ی یک سال و چندماه خوابگرد(بعد از اینکه سایت شد و جدی تر از قبل به کارش ادامه داد) به حق کارنامه ی درخشانی بود(نه آن درخشان!). معرفی کتاب، غلط-نامه(که این یکی برای من کلی کلاس درس بود)، پایگاه مسابقه ی ادبی بهرام صادقی، برنده شدن در بخش ادبی وبلاگ ها و هزاران مطلب به درد بخور دیگر که هرکدام لینک لینکدانی های وبلاگ من و شما شدند.

يک بار کسی به من گفت خانم ناجيان شما انگار هنوز حرفه‌ای نشده‌ايد. گفتم من اين‌جور حرفه‌ای گری را نمی‌پسندم. من اولين منتقد خودم هستم. نمايش هم نمی‌دهم. اين طور که نمی شود تا خواستی از جايی دوستی سايتی و ... انتقاد کنی فوری عَلَم بردارند و بخواهند زمين‌ات بزنند. شايد نخواهی محافظه‌کار باشی٬ می‌خواهی حرف‌ات را بدون رعايت مصالح و منافع‌ات بزنی٬ اصلن آقا جان اين منفعت مال من است. ها؟ نمی‌خواهم‌اش. به کسی چه مربوط. باز گر گرفتم. دو روز است می‌خواهم بنويسم در باب اين‌که ديگر خيابان‌های مجازی اين دنيا شب‌ها صدای سوت خوابگرد را نمی‌شنود. گوش‌ها پرشده از صداهای نعره‌وار و گوش‌خراش مستان.
اين روزها وقتی وصل می‌شوم٬ تمام وقتم صرف پاک کردن ايميل‌های تبليغاتی از اين سايت و آن سايت در باب يک شعر منتشر نشده٬ يک داستان ديده نشده٬ يک نويسنده ی به دنيا نيامده و ... می شود. حالا بماند که لابد می‌دانيد که اين وصل شدن‌ها برای هرکدام‌مان چه بهای سنگينی دارند(قابل توجه دوستان خارج از کشور!) شايد لازم است توضيح دهم: با هزار بدبختی دنبال کارت يا سرويس دهنده‌ای می‌گردی که فيلتر ملايم‌تری دارد تا بلکه بتوانی مثلن شعرهای يداله رويايی همراه با فروغ فرخزاد را از طريق دوات بخواني. بعد با کلی پشت خط ماندن و حساب شدن پالس‌های مخابراتی وصل می شوی اول گيجی از کجا شروع کنی. چند آدرس محکم و معتبر ادبی که بيشتر نداری. من‌جمله دوات و خوابگرد و آدم و حوا و با شما نيستم و قابیل..(جای نقطه‌چين ديگر چه گزينه‌هايی داريد؟!) با زور سرعت پائين و حجم‌های محدود صفحات باز می‌شوند. اگر به سراغ ايميل‌ها و آف‌لاين‌هايت يا کامنت‌های وبلاگ خودت، که برای بعضی از آن‌ها پاسخ‌ندادن به منزله ی پايان یک دوستی يا بی‌احترامی‌است٬ نرسی٬ قطع می شوی. حالا در آف لاين همه را می‌خوانی بعضی را ذخيره می‌کنی برای بعد. حالا بايد بنويسی و آن‌هايی را که با ارزش‌اند را به دوستان معرفی کنی. دوباره همان پروسه را طی می‌کنی تا... می بينيد چندان آسان نيست. به‌ويژه برای کسی که بخواهد همه باشد تا هيچ.
حالا پشت قضايا: ما آدم‌ها گاه بی‌چشم و رو می‌شويم. برنخورد به‌مان٬ اما راست است. يادمان می‌رود که که بوديم و کی هستيم و چه می‌خواهيم. ما جاه‌طلب هستيم. تائيد ديگران برای‌مان حکم عسل است و می‌خواهيم سر به تن آن کس که نقدمان می‌کند نباشد. يارگيری مي‌کنيم. توجه کنيد اين يارگيری حکايت غريبی دارد در وبلاگستان. مواد لازم‌اش هم سهل و ممتنع است. عده‌ای نوچه. گوش مفت برای ساعت ها ثابت کردن اينکه برحق‌ايم. تريبون آزادی مثل وبلاگ که تا توانستيم ديگران را خراب کنيم و هرچه پربيننده‌تر و مخاطب‌مان بيشتر باشد برخلاف آن‌که بايد احساس مسئوليت بيشتری کنيم و مراعات٬ از ابزارمان برای تخريب ديگران استفاده می‌کنيم. من هيچ‌وقت نمی‌گويم که چرا فلان وبلاگ و بهمان سايت که آمار بازديدکننده‌های نسبتن بالايي هم دارد٬ حرف‌های خاله‌زنکی می‌نويسد؟ چرا مطالب‌اش عمق ندارد. و یا برعکس چرا از سطح سوادم بالاتر است. من به عنوان خواننده فقط انتخاب می‌کنم و انتخابم اين است: روی نام‌شان کليک نمی‌کنم.

رقابت یعنی چه؟ یعنی من آن قدر شانه ی تو را فشار بدهم تا بیشتر فروبروی یا آنکه در کنار رشد تو، من بیشتر رشد کنم؟ به ویژه در شرایط خاص گرفتاری و مشکلات.
حکايت انسانيت حکايت غريب ديگری است: وقتی يک بلای همگانی نازل می‌شود مثل زلزله يا قحطی يا ... اين خاصيت را دارد که انسان‌ها را به هم نزديک می‌کند. داستان تپلی گی‌دوموپاسان را خوانديد؟ نخوانديد؟ پس فيلم دليجان جان فورد را چه؟ ديديد؟ حکايت اين است که شرايط مشترک و مشکلاتی که برای يک عده‌ آدم متفاوت از سطوح مختلف جامعه رخ مي‌دهد آن‌ها را به هم نزديک می‌کند٬ چهره‌ی واقعی‌شان را می‌نماياند. این جاست که باید دید هرکدام چند مرد حلاجیم.
ولی ما به راحتی از کنار هم گذشتیم. به همین سادگی. به سادگی یک کلیک. به آسانی یک دیلیت. و با چاشنی دروغ و فریب دنیای مجازی.