برای تو... (تو که نه! ... آهان تو)

تو هميشه چيزايي رو از من مي‌خواي، كه خودتم مي‌دوني نمي‌شه. فكر مي‌كني من از قصد.. روتو برنگردون تروخدا. هم حرصم مي‌دي، هم غصه. از اين‌كه تحقيرم مي‌كني حرصم مي‌گيره. از اين‌كه روتو بر مي‌گردوني، غصه‌ام مي‌گيره. اگر بدوني چقدر دوسِت دارم. به خدا كه نمي‌دوني. يك‌ساله كه فكرت اومده تو سرم. يك ساله كه مي دونم با تو فقط مي‌تونم خودم باشم. يك‌ساله. كم نيستا. اون وختا مادربزرگامون اگه مي‌گفتن 5 سال زياده. عصر سرعت و ارتباط و اينترنت نبوده كه. پس يك سال، واحدِ طولِ زمانِ زياديه. از من قبول كن. مي‌دوني از وقتي كه اسمت رو هم فهميدم بيشتر هيجان‌زده شدم. اسمت، خودت، دنيات. همه‌چيزت. اون طرفِ مني. اون طرفي كه خيلي زور داره. اون طرفي كه همه‌چي به يه وَرِشه. اون طرفي كه جرات داره فحشِ خواهرومادر بده و عين خيالش نباشه. اون طرفي كه همه مجذوبشن. اون طرفي كه توي تاريكي، مهربون و دل رحمه. توي روشنايي‌، خشن. اون طرفي كه شايد شبا بره تو كوچه‌ها مثل مستا آواز بخونه… باشه خوب شناختمت ديگه. بدت مياد ازت تعريف كنم. تعريف كه نه، بدت مياد ازت حرف بزنم….. چي‌كار كنم؟ خب منم بغض گلومو فشار مي‌ده. مثل تو بي‌پروا نيستم هرجايي اشكامو بريزم و ايمان داشته باشم كه گريه خرابم نمي‌كنه، بلكه حتا خوبم مي‌كنه.
چقدر خوبه كه تو نوستالژي نداري مثل بچه ننه‌ها با ديدن يه برگ يادِ حياطِ بچگي‌هات نمي‌افتي. چقدر خوبه كه دنيا رو بيشتر از من مي‌شناسي. يه جورايي احاطه داري به فرهنگ‌ها، به ادبيات، به جامعه‌شناسي. اينا رو هم كسب نكردي. دانشگاه نرفتي. آخ كه چه خوبه. دلم مي‌خواست مي‌رفتي تو پوستم. گاهي فكر مي‌كنم، بدكسي رو انتخاب كردي تا قصه‌اتو بگه. نه اصلن شكسته نفسي نمي‌كنم. فكر مي‌كنم لايقِ داستان تو رو گفتن، نيستم.
ممنونم. مي‌دوني ديگه بيشتر از اون‌چه من بايد تو رو بشناسم، تو منو مي‌شناسي.عوض اين‌كه من سوارت باشم تو سوارمي. يه كم بدم مياد كه سايه‌ات رومه. قدرت‌ات بالاي سرمه. اگه اين‌جوري مسحورت باشم، نمي‌تونم راستشو بگم يعني مي‌دوني باورپذير نمي شي. خيلي دور مي‌شي. انگار كه يه اسطوره. انگار كه يه پري دريايي، كه تاحالا هيچ كس، لنگه‌ي اونو نديده. براي مردا غير قابل دسترسي و مايه‌ي حسودي زنا مي‌شي. نمي‌خوام يه روز توي كوچه‌هاي شباي مستي‌ات، بدزدنت، ببرنت توي يه بيابون و … يا اسيد بپاشن تو صورت‌ات يا از بس با بقيه فرق كني، افسرده بشي، يه گوشه بشيني و مثل روشنفكرا دائم قهوه بخوري و سيگار بكشي. دوست ندارم بشي ابلوموف. مي‌فهمي … مي دونم كه حوصله‌ات سر رفته ولي بايد باهات اتمام حجت كنم. بايد يه كم از هم دور بشيم. بايد اين خيمه اي كه زدي روي سر من برداري. شبا ديگه نيا سراغم تو خواب. تو تاكسي و خيابونا ، وقت و بي‌وقت. چپ و راست، جلوم سبز نشو.
ساكت شدي؟… گوش مي‌دي؟ يه چيزي بگو… سريرا ترو خدا … سكوت‌ات آزار مي‌ده… مي دونم حق رو به من مي‌دي. بي‌خود كه نبود به پست هم خورديم. دست بده… بيا ديگه ناز نكن. دست بده… آشتي آشتي آشتي فردا مي‌ريم… كجا بريم؟