بيا با گچ لي‌لي بكشيم...

روي آب مي‌خوابم. با تكان‌ها، موج مي‌شوم و تاب مي‌خورم. آب مي‌‌آيد تا زيرِ بيني و آرام مي‌رود تا تويِ مغزم. با حركتِ سرم حركت مي‌كند و مي‌گردد در فضاي پر و خالي، تيره و روشن، سايه و نيم‌سايه‌ي جمجمه‌ام. زاويه‌هاش را مي‌كاود. گوش‌ام سنگين شده. روي يك پا لي‌لي مي‌كنم. نوبت من است. از ميوه: گيلاس آلبالو، خيار، سيب… چشم‌ام مي‌افتد سركوچه و سراپا مشكي مي‌بينم‌اش. گوجه‌سبز… شل شدم و پاي‌ام روي خط رفت و نوبت نازآفرين است كه نيم‌نگاهي به سركوچه دارد و لبخند مرموزي لب بي‌رنگش را كش آوررده. آفتاب داغ به پوست تيره‌ي پشت گردن‌هامان مي‌خورد. سايه‌ها راه مي‌روند اما ما كه نمي‌توانيم لي‌لي‌مان را جابه‌جا كنيم. حالا اگر كش‌بازي بود يك چيزي. پگاه لوس است و ليلا منطقي. من و نازآفرين با چشم اما بابك را مي‌پائيم. نازآفرين اما چابك بود. هميشه تا آخرش مي‌رفت. فهميدم كه خودش را سوزاند تا دستم را بكشد به خانه‌شان كه مادري هيچوقت توي‌اش نبود تا دعوامان كند چون با كفش‌هاي خاكي دويديم روي فرش‌هاي گل لاكي. ساكت بودم مي‌دانستم تا در صندوقچه‌ي كوچك را باز كند و گنجينه‌اش را نشان‌ام دهد، ساكت مي‌ماند. پنبه‌هاي رنگي و عطرزده‌اي كه توي‌شان ته‌سيگارهاي بابك صاف شده‌اند. وقتي كف دست‌ام مي‌گذاشت صداي قلب‌اش را مي‌شنيدم. نگاه‌اش كه كردم ته چشم‌هاي سبزش برق مي‌زد.“اگه لب‌اتو بذاري اينجا انگار كه بوس‌اش كردي”. لرز نبود توي آن تابستان بلند و تف‌زده. توي آن كوچه‌هاي ساكتِ ظهر. توي قار‌قار تك و توك كلاغ‌ها. يك نخ بود از نگاه من به نگاهِ ناز‌آفرين و يك چيزي كه حالا از تو داشتم كه برايم يك‌باره همه‌چيز آورد. بلوغ را، رفاقت را، جسارت را،... و بعدها رفته بودي سربازي، سرپل ذهاب، كجا بود و من كجا. بيايم جبهه با يك كيف پر از كمك‌هاي اوليه و تو را يك‌هو ببينم و از اين بازي دلم غنج بزند و بيافتم روي تختم با خنده‌اي كه نمي‌دانم از كجا آمده كه مي‌شود گريه. آن هم يك‌هو. چقدر مي‌خواستم دست‌كم دو سال بزرگتر شوم تا به تو بيايم و چقدر مي‌خواهم الان دو سه سال كوچكتر شوم و از نو شروع كنم. آن‌وقت‌ها اگر دو سه سالي بزرگتر مي‌شدم حتمن مي‌رفتم فاو. از اسم‌اش اول خوشم آمد. بعدها اما از خودش و مرام‌اش. اين‌ها را وقتي فهميدم كه توي تاريكي سالن خواهر و برادري همديگر را بغل زدند. بعد برادر كنار رودخانه‌اي فرياد زد: خدايا من شاكي‌ام. چرا اين‌جا؟ و چشم‌ام را كه باز كردم، تو از سرپل ذهاب آمده بودي ولي نبودي و من هم ديگر نبودم و فقط يك تابلوي مصالح فروشي بود اسم‌اش نوريان و در دفترچه‌هاي خاطراتِ دخترانه اسمت بود و ته سيگارهايي كه له كرده بودي آن‌وقت‌ها و نازآفرين كه آن‌قدر وراجي كردند، هم‌سايه‌هاي عزيز كه پدرش خانه‌ي بي‌مادرشان را فروخت و رفت تا خيلي سال بعدتر ببينم‌اش و ديگر دلم‌نخواهد باز ببينم‌اش.
چه حال خوبي‌است. وقتي قطره از گوش‌ات مي‌آيد بيرون و مغزت را شسته و برده روي حوله‌ي سفيد و حيران مي‌ماني كه چه سياه است. می توانی خوشحال باشی. باز جاي شكرش باقي است كه ديگر مي‌تواني عاشق نشوي.