داستان( ماهزاده امیری)

امشب ماه میهمان من است. برق انداخته ام همه جا را که عاقبت آمد، با دست پر هم آمد.

***

مرده ماهي ها ي هوش خواب ماه

حالا ديگر نزديك به توست زهره.هر جا كه باشي هست. اگر كه نبوده اين همه سال. خوابت پر مي شود از بيداري او و بيداريت پر از خوابهايش. اينجاست حالا، پيش از آنكه خوابت ببرد، بوده. صداي زنگ تلفن عاقبت تورا خواهد پراند. سرگيجه گرفته اي آنقدر، كه در اتاق ها راه رفتي و به ساعت نگاه كردي. كنار بخاري، عاقبت مست از خوابي ناهنگام دراز مي كشي. رفته بودي پنجره ي رو به باغچه را باز كرده بودي كه پوي به راصدا كني. باد ابر تيره اي روي آسمان مي كشاند . فصل برداشت نيشكر است. پر سوخته هاي ني، در هوا معلق اند. لانه ي گنجشكي از درخت كُنار را باد توي كَرت ريحان انداخته. پوي به نيست رفته كنار تپه. سوار اسب چوبي اش است و يورتمه مي رود. موهاي لَخت زيتوني اش خيس به پيشانيش چسبيده. جايي است كه اولين بار قرص ماه را به او نشان دادي. از پنجره جنبش شاخه هاي درهم كُنار پيداست. مهرزاد گفته بود هيچ مردي حاضر نيست، كُناري توي حياط بكارد. چه برسد به زني حامله. و تو حاضر بودي هر روز آن همه، ريخته برگها را...

هر روز آن همه، ريخته برگها را جمع كني تا زير سايه ي پهن وخُنكش بنشيني. نيم شب باشكم برآمده نشسته بودي روي تاب و با مهرزاد و مرد كه، به خاطر تو هسته ي كُناري را در باغچه مي كاشتند حرف مي زدي.مهرزاد سرحال بود آن شب . گفته بود مي خواهد براي همه ي گنجشكان جهان لانه بسازد. صداي خنده ها كه بلند مي شد، نگران به حياط همسايه اشاره مي كردي. پنجره را بستي .دلت مي خواهد امروز هم مثل تمام بعد ازظهرهاي خسته از كار و زنگ تلفن هاي نيم شب ،به طرف تپه برويد.مرد سبد را از تو بگيرد، كه فلاسك چاي؛ جعبه اي شيريني ،سه ليوان و كتابي سنگينش كرده. اگر سر حال بودي از تنه ي درخت روي عرض كانال با دستهاي گشوده راه بروي و مرد نگران ؛كه پرت نشويد توي آب. تو بخندي به او . و پوي به را صدا كني كه او هم روي تنه راه برود و تا از تپه بالا مي رويد ترس مرد موضوع خنده تان باشد. گردش جمعه ي پيش مثل هميشه نبود. پوي به دنبال لانه ي خرگوشها مي گشت. مرد روزنامه اي از لاي كتاب تو برداشت و به طرف نهر پايين تپه رفت. روي نرماي علفها دراز كشيدي. كتاب روي سينه ات بود.چيزي نگرانت مي كرد انگار؛ كه گاه پوي به را صدا مي زدي گاه مرد را. ديروز هم كه از تپه بالا مي رفتي براي مرد، خواب ديشبت راتعريف كردي. مرد شك كرد، شايد بيدار شده بودي ازصداي زنگ تلفن. گوشي را كه برداشت صدا را شناخت.
دوشاخه را درآورد.رفت توي پذيرايي دهانش را به گوشي چسبانده بود و آرام حرف مي زد. در خوابت مرد بود و مهرزاد. برهنه درازكشيده بودند كنار همين نهر. تو از پنجره ي خانه، آنها را مي ديدي. ساكت شدي به يك باره و خيره ماندي در چشمان مرد، كه او ادامه ي رودخانه را جاري مي ديد در چشمانت و تنها به لبخندي قناعت كرده بود و تارهاي موي ريخته روي پيشانيت را كنار زد. ديشب صداي ناله هايت را درخواب شنيده بود. مثل حالا كه پلك هاي بسته ات مي لرزند و مرد را كنار رودخانه مي بيني. ماهي هاي درشت كپور از آب مي جهند روي شن، و نزديك برهنگي پاهايش مي افتند. مرد ايستاده و به ماوراي قوس تيره ي موجي نگاه مي كند كه از لايه ي سطح آب به طرفتان مي آيد. تو رو برمي گرداني با وحشتي كه درنگاهت ريخته. مي بيني مرد ماهي كپوري است در دهان سگي گريخته. دهانت قفل است و از ته حنجره مي نالي. چشم باز مي كني. تكيه بر دستها مي نشيني .عرق كرده اي و تنت در رخوتي سنگين روي بالش مي افتد. چشمانت بسته مي شود. ماهي هاي مرده تو را مي ترساند و سگها... در دايره سگها روي تپه نشسته بودي. مرد با شنيدن فرياد تو و پوي به بالا دويد. گفت بنشينيد. تو پوي به را بغل زده بودي. مرد ايستاد. سگها را شمرد. پنج سگ با دندانهاي تيز و بُزاقي كه از دهانشان مي چكيد. به نوبت پارس مي كردند. زانو هاي مرد مي لرزيد. از او خواستي كاري بكند. سگها مانده بودند و رو به تو و پوي به پارس مي كردند. كمي بعد مرد ديد كه يكي شان از تپه پايين دويد و بعد بقيه. خرگوشي از پشت بوته اي گريخته بود. تا آن روز هيچ سگي اطراف تپه نديده بوديد. مرد روي زانو نشست و حال همان روزي را داشت كه تو را بازيافته بود، وقتي از اداره آمده بود. صدايت كرد. پاي تخت افتاده بودي. از دهانت كف مي ريخت و توي دستت تكه كاغذي بود. بغلت زده بود و زير شليك توپها رسانده بودت به زير زمين درمانگاه. بالاي سرت مانده بود تا چشم باز كني. چيزي بخاطر نمي آوردي؛ و مرد هم نگفت كه تكه كاغذ را ديده و هنوز درخاطره اش مانده. چشمان نسترن.چشمان هنوز بازنسترن.پلكهام را مي بندم. معلق مي مانند در شيشه ي شير پوي به. صداي آژير توي محوطه ي كارخانه كه پيچيد، مرد توي دفتر كارش بود. صداي انفجاري در دوردست را شنيده بود.خودش را رساند به ساختمان بهداشت محل كارتو. ديده بود غرش غولي كه يكباره پشت ساختمان برخاست و پهناي تاريك سينه اش آسمان را فرو بلعيده بود. مثل هر بار با شليك توپها رفته بودي زير ميز. پوي به توي بغل ات بود.توحاضر نبودي او را ديگر مهد بگذاري. مردكه رسيد چيزي نمي ديد. دود به حلقش رفته بود. صـــــــــداي گريه ي پوي به را شنيد. ميز را بلند كرد. از نسترن فقط چشمهايش مانده بود. چشماني تيره ي سبز چسبيده روي ديوار نيم ويران پشت سر تو. مرد تــــــو رامي كِشانْد و تو خيره مانده بودي به ديوارفرو ريخته. كنار شيشه ي شيـــــر؛ چشماني از ميان غبار نگاه مي كرد. پنج سال روبروي آن چشمان نشسته بودي. درددل كرده بودي. مرد بي حوصله كه مي ديدت مي دانست امروز نسترن حتما نيامده و ميز روبرويت خالي مانده ازمهرباني نگاهش. شيشه را داده بودي به نسترن ببرد بشورد. گناهي كه انتظار عقوبتش تو را مي سوزاند. مرد هر بارخانه مي آمد تو را مي ديد كنار پنجره رو به مزارع و مي شنيد ، زير لب مي گويي. جهنـــــم سبز. حالا باغچه است و بازتابي سرشار از حضور مرد؛ كه پيازهاي نرگس را زير پنجره ي آشپزخانه مي كارد. همان روز كه تو از بستر بلند شده بودي كاشته بود. بخار تن مرد پوستت را گرم مي كند. لبخند مي زني و گردنت نرم روي بالش مي لغزد. شيلنگ آب را گرفته اي كه روي خاك پيازها ي نرگس بريزي. يك لحظه مرد را مي بيني خوابيده توي كَرت ريحان. ريشه هايي سينه ي او را جر مي دهند. صداي آسمان قرمبه در سرت مي پيچد. توده اي يخ حنجره ات رامنجمد كرده. خاكستر ني ها مثل برفي سياه مي ريزد روي مرد و تيغ برگهاي نخلي از سينه اش بالا مي رود. با ناله نفس مي كشي . تو نهاي حادثه مي گريزي. نها رفتن تو هميشه مرد را مي هراسانْد. همين بود تا خبر را شنيد، زنگ زده بود و برايت چند روز مرخصي گرفته بود. تمام شب مراقب بود كه تو چيزي نفهمي. گفته بودند به مرد كه تا صبح چيزي نگوید به تو؛ كه هنوزه هنوز چشمان نسترن را مي ديدي. براي مرد همان روز اول ازمهرزاد گفته بودي؛ كه يك جان در دو قالب بوديد هميشه. از پچ پچهاي درگوشي تان. و از هسته ي كُناري كه به دور از چشم مادر توي خاك باغچه چال مي كرديد. همينكه نوك مي زد ، مادر با وحشت از ريشه درش مي آورد. مرد او را از قبل مي شناخت و مي دانست مهرزاد وقتي نيست كجا است و چرا. اين يكي از آن همه چيزي هايي است كه تو نمي دانستي ازمرد. مهرزاد نيمه شب مي آمد و سحر نشده مي رفت؛ و تو تا چند روز بعد از او مي گفتي. به مرد گفته بودي در چشمان او نگاه مهرزاد نشسته. تمام شب مرد بيدار بود.ناله هاي تو را از ته حنجره مي شنيد.نفس نفس هايت را. خواب نبود و وانمود مي كرد كه خواب است.از خواب پريدي با صيحه اي كه مرد را لرزاند.اما او برنگشت و همانطور رو به ديوار ماند. تو از تخت پايين آمدي. تقه ي صداي در مرد را از جا بلند كرد. از شيشه ي در ديد كه بازوهايت را دور درخت گره زده اي و صورتت را به تنه ي آن مي سايي. چيزي نمانده بود به زانو در بيايد. مانده بود و به اندام پيچيده ات دور تنه ي كُنار نگاه مي كرد مرد؛ مردي كه وقتي در آغوش مادرت ضجه مي زدي ؛ سنگ خطابش كردي. توي دفترت نوشته بودي مرد سنگي. بعد از آن بود كه نام او را هرگز بر زبان نياوردي. ديده بود نوشته هايت را مرد، خواسته بود بداند از آن همه، كه در دلت پنهان بود؛ و بـــه روي خودش نياورده بود. و گاه كودك هم مرد صدا كرده بود و نه پدر. مرد لب گزه هايت را مي ديد رو به كودك.وانمود مي كرد نشنيده است.بعد ها هم به تو نگفته بود كه دكمه هاي آن پيراهن را در صندوقچه ي چوبي كوچك تو ديده. واولين دانه هاي كُنار را. صبح پيش از آنكه مرد چيزي بگويد خوابت را تعريف كرده بودي. به صورت مرد نگاه نمي كردي همانطور كه چاي پوي به را هم مي زدي مي گفتي .مهرزاد ارّه را پاي تنه ي كُنار گذاشته بود . تو از دستش گرفتي. دوباره شروع كرد به بريدن ؛ با ارّه ايي كه به جاي دست از شانه اش آويخته بود.پيراهن، به گوشت ِ له شده ي سينه ي مهرزاد چسبيده بود.دكمه ها را لاي گواهي فوت پيچانده بودي.ضربه ي مغزي. از قفل بازوي زنان رهانيدي خودت را و ديدي آخرين دم؛ در آن نيمه شبِ آميخته ي بوي كافور و سدر؛ استخوانهاي جدا شده ي شانه ي مهرزاد را كه مرد به پهلو ي او نهاد.چيزي نگفته بود مرد و سر را زير انداخته بود دشنام هايت را كه مي شنيد.مرد قول روز اولش به تو را زير پا نهاده بود. درگير شده بود او و مهرزاد هم . قبل از ديدن تو بودند. تو كه دلبسته ي بوي نرگس هاي باغچه بودي. مرد هم بود؛ و تو گمان مي كردي نيست. حالا صداي رويش ريشه ها در سرت پيچيده، و بلندتر شده. چشم باز ميکني. نورتندي، لحظه اي ازشيشه ها به اتاق مي ريزد. و لحظه اي بعد غرش رعد پشتت را مي لرزاند. به دنبال تلفن مي گردي كه مدتي است زنگ مي خورد. چهار دست و پا به طرف ميز مي روي و گوشي را بر مي داري. همسايه است. مي گويد كه پوي به پيش آنهاست. صدايت خش دارد و كنار لبت تب خال زده.دوشاخه تلفن رامي كشي. سبد روي ميز است. سه ليوان در آن مي گذاري. در را باز مي كني. چند لانه ي گنجشك جلوي در افتاده. هوي هوي باد است وجَرق جَرق سوختن ني و دود غليظي در كوچه. شاخه هاي انبوه درخت با شدت مي جنبند و تو دستهاي من و مهرزاد را آني كه تنه ي كَُُنار را اره مي كنيم مي بيني.

ارديبهشت 83
ماهزاده اميري

*كَُناردرختي است با شاخه هاي انبوه و مناسب لانه سازي پرندگان، كه در جنوب ومناطق گرمسيري مي رويد.در باور برخي بوميان جنوب، اين درخت مقدس است وخوابيدن زير آن جنون مي آورد و بريدن آن گناه است وبدشگون.